Saturday, February 18, 2017

စားမယ္..ဝါးမယ္.. ဟိုုခ်ီမင္းမွာကြယ္



ဟိုုခ်ီမင္း ( Saigon ) ဟာ ကိုုယ့္အျမင္မွာ ဆိုုင္ကယ္ေတြနဲ ့ယာဥ္ေၾကာ ေတာ္ေတာ္ရွုုပ္တဲ့ ျမိဳ ့ ၊ အျမဲတမ္း အလုုပ္ရွဳပ္ေနတဲ့ ျမိဳ ့ ၊ လမ္းတိုုင္းမွာ စားစရာ ဆိုုင္တိုုင္းလိုုလိုု ေတြ ့ရတဲ့ ျမိဳ ့.. ျပီးေတာ့ စားစရာေတြလည္း ေကာင္းတဲ့ ျမိဳ ့လိုု ့ ျမင္တယ္ေလ။
ဗီယက္နမ္ဆိုုတာနဲ ့ ကိုုယ့္မ်က္လံုုးထဲမွာ အရင္ဆံုုး ေျပးျမင္လိုုက္တာက ေကာ္ဖီနဲ ့ စားစရာေတြပါ ။ ဟိုုေရာက္ရင္ ဘယ္သြားမယ္.. ဘာလုုပ္မယ္.. ဆိုုတာက တစ္ပိုုင္းထား ။ သူမ်ားႏိုုင္ငံေရာက္တုုန္းမွာ သူတိုု ့ ယဥ္ေက်းမႈကိုု ေလ့လာဖိုု ့အနီးစပ္ဆံုုးက သူတိုု ့စားတဲ့ အစားအစာနဲ ့စားသံုုးပံုုေတြမွာပါ။
ကိုုယ္အထင္ကလည္း ႏိုုင္ငံတႏိုုင္ငံရဲ ့ယဥ္ေက်းမႈကိုု ေလ့လာမယ္ ဆိုုရင္ သူတိုု ့ႏိုုင္ငံက ေဆာက္ထားတဲ့ လမ္းပန္းတံတား မိုုးေမွ်ာ္ အေဆာက္အဦးေတြထက္ သူတိုု ့ရဲ့ ရိုးရာ အစားအစာေတြ အရသာေတြ ေနထိုုင္ပံုုေတြကိုု ေလ့လာတာက ပိုုျပီး နီးစပ္မယ္လိုု ့ထင္မိတယ္ေလ။
ဥပမာ ။ ။ ကိုုယ္ေတြ ႏိုုင္ငံမွာ ဆိုုရင္ တိုုင္းရင္းသားေတြလည္း စံုုေတာ့ ဘယ္တိုုင္းရင္းသားကေတာ့ျဖင့္ ဘယ္လိုုမ်ိဳးစားတယ္။ အခ်ိဳ အငံ အဆီ အနည္းအမ်ား ။ ကခ်င္စာ ဆိုုရင္ ဘယ္လိုု ၊ ရွမ္းစာ ဆိုုရင္ ဘယ္လိုု စသျဖင့္ အစားအစာကိုု စားၾကည့္ျပီး ယဥ္ေက်းမႈ ေနထိုုင္မႈကိုုပါ ေလ့လာႏိုုင္တာမ်ိဳးေပါ့။
အခုု ကိုုယ္ေရာက္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေလးမွာပဲ.. ဟိုုခ်ီမင္ ျမိဳ ့ခံ သူငယ္ခ်င္း ေကာင္းမႈနဲ ့ စားခ်င္တာေလးေတြစားခဲ့ရလိုု ့ ေဘာ္ဒါတိုု ့ကိုု ေဝမွ်ပါရေစလား ။
ဟိုုခ်ီမင္း က ဗီယက္နမ္ရဲ ့ ျမိဳ့ၾကီးထဲက တစ္ျမိဳ ့ျဖစ္ျပီး ကိုုယ္ေတြဆီမွာ ဆိုုရင္ မႏ ၱေလးလိုုျမိဳ ့လိုုမ်ိဳးပါ။
ဆိုုင္ကယ္ေတြ တအားေပါျပီး ။ လူတိုုင္းလိုုလိုု ဆိုုင္ကယ္စီးၾကပါတယ္။ ကားကလည္း ျမိဳ့ပတ္ကား နဲ ့အငွားကားေလာက္က လြဲရင္ ကိုုယ္ပိုုင္ကား နည္းပါတယ္။ ဘာလိုု ့လဲဆိုုေတာ့ ဆိုုင္ကယ္နဲ ့ဆိုုရင္ ဝီးခနဲ ေမာင္းသြားျပီး ထားစရာေနရာ အခက္အခဲလည္း နည္းလိုု ့ထင္ပါတယ္ ။ ျပႆနာ တစ္ခုုကေတာ့ ဆိုုင္ကယ္ Traffic လိုု ့ ဆိုုရမလား.. တစ္ျမိဳ့လံုုး ဆိုုင္ကယ္ေတြခ်ည္းနဲ ့ပိတ္ေနတာပါပဲ။
ရာသီဥတုု အေနနဲ့ဆိုုရင္လည္း အခုုလိုု ရာသီ ( ရန္ကုုန္မွာ မဆိုုရံုုေအးတဲ့အခ်ိန္) မွာေတာင္ ပူအိုုက္အိုုက္ႏိုုင္လွပါတယ္။ ဒီေတာ့ အတိုုေလးေတြပဲ ဝတ္ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကဲ.. မိတ္ဆက္တာေလးေတြ ခဏထားျပီး စားစရာ အေၾကာင္းေရွ ့ဆက္အံုုးစိုု ့။
ဗီယက္နမ္ဆိုုတာ ကမၻာ့အေကာင္းဆံုုး ေကာ္ဖီ ရတဲ့ ေနရာ ဆိုုျပီး နာမည္လည္း ၾကီးတာကိုု ။ ျပီးေတာ့ ကိုုယ္ကလည္း ေကာ္ဖီသရဲေလ ။ ဒါေၾကာင့္ စေရာက္ေရာက္ခ်င္းမွာပဲ ေဘာ္ဒါက ဘာစားခ်င္လဲ ဘာလုုပ္ခ်င္လဲ ေမးေတာ့.. ငါ့ကိုု ဗီယက္နမ္ေကာ္ဖီ တုုိက္ပါ။ မင္းတိုု ့ဗီယက္နမ္ ေကာ္ဖီေကာင္းတယ္ ၾကားတယ္ ေျပာေတာ့။ ပထမဆံုုး ေခၚသြားတာက ....


Vietnam Coffee Drip @Trung Nguyen Cafe

ကဲ.. ဒီေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္လြန္းလိုု ့ရယ္.. ဒီဆိုုင္ေလးက သိပ္ေခတ္စားတာ မၾကာေသးဘူး ဆိုုတာ ေၾကာင့္ရယ္ ေရာက္သြားတာ။ ေကာ္ဖီဆိုုင္ေလးက သဲအျပည့္ခင္းထားတဲ့ အခန္းမွာ လုုပ္ထားတယ္ ဆိုရင္ အံ့မ်ား ၾသေလမလားပဲ။ တကယ္ပါ။ မွန္ကာထားတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုုင္မွာ အဲကြန္းေလးနဲ ့ထိုုင္ျပီး ဖိနပ္ခြ်တ္ထားတဲ့ ေျခေထာက္ကိုု သဲမွာ နစ္ျပီး Drip Coffee ေသာက္ရတဲ့ အရသာ ဆိုုတာေလ.. ။

This is A must ပါ။ ကိုုယ္ေတာ့ ေနရာ အသိအခ်ာမသိဘူး။ Ho Chi Min Youth Center နားမွာပဲ ။

Saigon ျမစ္နားမွာ Saigon ေကာ္ဖီေသာက္မယ္။

Saigon Cafe ဆိုုတာကေတာ့ Ho Chi Min မွာ ေနရာတိုုင္းလိုုလိုု ရွိတဲ့ ေကာ္ဖီဆိုုင္ပါပဲ ။ ကိုုယ္ေတြျမစ္ကမ္းေဘးကိုု သြားေတာ့ ေလညွင္းေလးခံေတာ့ ေကာ္ဖီေသာက္ခ်င္လာတယ္။ ဒါနဲ ့အဲ့ဒီ ျမစ္ကမ္းနားမွာပဲ Saigon  
ေကာ္ဖီဆိုုင္ ရွိပါတယ္။ ထိုုင္ေတာ့မေသာက္နဲ ့ ယူသြားျပီး ကမ္းနားလမ္းေလးမွာ လမ္းေလွ်ာက္ေသာက္ ေလလည္း တျဖဴးျဖဴးနဲ ့ရွယ္ပဲေမာင္။ ေသာက္ရင္းလမ္းေလွ်ာက္ရလိုု ့ဘယ္လိုုကုုန္သြားမွန္းေတာင္ မသိခဲ့။



Fruit Bowl @ Red Apple 

ဒါကေတာ့ Red Apple ဆိုုတဲ့ လမ္းေဘးဆိုုင္ေလးမွာ ထိုုင္စားခဲ့တဲ့ သီးစံုုေရခဲသုုပ္ပါ။ သရက္သီး ၊ ပိႏၵဲသီး ၊ ကီဝီ ၊ စပ်စ္ ၊ တယ္သီး ၊ သမင္မ်က္္လံုုး( ႏွင္းသီး)  ၊ ဂ်ယ္လီ စတာေလးေတြရဲ ့အေပၚမွာ ဒိန္ခ်ဥ္အခဲေလး တင္ထားေပးတယ္။ ေရခဲကိုု ခြဲျပီးသား အမႈန္ ့ေလးေတြ ပန္းကန္တစ္ခုုနဲ ့ထပ္ခ်ေပးတယ္။ စားရတာ ေတာ္ေတာ္လတ္ဆတ္တယ္။ ေရခဲကလည္း လိုုသေလာက္ပဲ ထည့္ဆိုုေတာ့ ကိုုယ့္စိတ္ၾကိဳက္ ထည့္စားေပါ့ ။ လူငယ္ေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား လာစားတာ ေတြ ့တယ္။



Bun Cha - အိုုဘားမား ဗ်က္နမ္မွာ စားခဲ့တဲ့ အစားအစာ

လိုုင္းေပၚမွာ ေတာ္ေတာ္ေလး နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ ဗ်က္နမ္အစားအစာေလးေပါ့။ အိုုဘားမား ဟႏိြဳင္းလမ္းေဘးက ဆိုုင္ေလး တစ္ဆိုုင္မွာ စားခဲ့တာ ဆိုုျပီး နာမည္ၾကီးခဲ့တာေလး ။ သူက ဘာလဲဆိုုေတာ့ ဝက္သားကင္ထားတာကိုု သေဘၤာသီးအစိမ္းကိုု အခ်ိဳရည္နဲ့ စိမ္းထားတဲ့ ဟာေလး ျပီးေတာ့ ေဘးမွာ မုုန့္ဟင္းခါးလိုု ေခါက္ဆြဲအဖက္ေတြပါတယ္။ အဲ့ဒါကိုုမွ ေပးထားတဲ့ အရြက္ေတြနဲ ့ေရာစားရတာ ။ စားရတာ ေတာ္ေတာ္အရသာရွိတယ္။ ေခါက္ဆြဲလိုု ့ ေျပာေပမဲ့ သူက ဟိုုဟာေလး ဒီဟာေလး စပ္ျပီး ထည့္စားရတာ ဆိုုေတာ့ ကိုုရီးယားဝက္သားကင္စားတဲ့ ပံုုစံလိုုပဲ အရြက္ေတြ အသားေတြ ထည့္ျပီး သြင္းရတာမ်ိဳးပါ။



Bahn Mi - ဗီယက္နမ္ အသားညွပ္ေပါင္မုုန္ ့

သူကေတာ့ အသားညွပ္ေပါင္မုုန္ ့လိုုပါပဲ ။ အဲ့ ဒါေပမဲ့ ထူးျခားတာ တစ္ခုုက သူ ့ထည့္ေပးတဲ့ အခ်ဥ္ရည္ ေခၚမလား ။ အသားအႏွစ္ရည္ ေခၚမလား ။ ခ်ိဳသလိုုေတာ့ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါကိုု နံနံပင္တိုု ့သခြားသီးတိုု ့ အသားတိုု ့ ထည့္ထားေပးတဲ့ အသားညွပ္ေပါင္မုုန္ ့မွာ ဆမ္းစားရတာ ..ေတာ္ေတာ္ေကာင္းေပါ့။ ( အိမ္က်ရင္ လုုပ္စားရမယ္ :P )





Spring Roll

ဗီယက္နမ္ ေကာ္ျပန္လိပ္ကေတာ့ နာမည္ၾကီးေပါ့ေနာ္။ သူက အထဲမွာ အရြက္ေတြ အစံုုပဲ ပုုစြန္နဲ ့ထည့္လိပ္ထားတာ။ အဲ့ဒါေလးကိုု ေျမပဲေထာင္းနဲ ့လုုပ္ထားတဲ့ ေဆာ့အခ်ိဳနဲ ့တိုု ့စားဖိုု ့လုုပ္ထားေပးတယ္။ စားၾကည့္ေတာ့ အထဲက အရြက္ေတြထဲမွာ ဘာပါလဲေတာ့ မသိဘုုူး ။ ပူရွိန္းေလး ျဖစ္ေနေသးတယ္။ ၾကက္သြန္ျမိတ္လည္း ပါတယ္။တစ္ခုုကိုု ေလးကိုုက္ေလာက္ေတာ့ စားရပါတယ္။



Fried Spring Roll 

ဗီယက္နမ္ ေကာ္ျပန္ ့မွာပဲထပ္ျပီး ေၾကာ္ထားတဲ့ သေဘာပါ။ ေပးထားတဲ့ အရြက္ေတြနဲ ့အတူတူ စားရပါတယ္တဲ့ ။ မဟုုတ္ရင္ ဒါ ဗီယက္နမ္စာ စားတယ္လိုု ့ဆိုုလိုု ့မရဘူးလိုု ့ ဆိုုႏိုုင္တယ္။




Hu Tiu 

သူကေတာ့ ကိုုယ္ေတြဆီမွာ ဆိုုရင္ ရွမ္းေခါက္ဆြဲလိုု ေခါက္ဆြဲအသားကိုု အသားစြပ္ျပဳတ္ရည္နဲ ့ထည့္ေပးတာ ။ ၾကက္သားတံုုးေလးေတြပါတယ္။ သူတိုု ့ေခါက္ဆြဲစားရင္ ထည့္စားတဲ့ အရြက္ေလးေတြ ထည့္စားရတယ္။ အစပ္အေပါ့ အငံကေတာ့ ကိုုယ့္အတြက္ အေနေတာ္ပဲ။ ေပါ့ရင္ေတာ့ ငံျပာရည္ ဘူး ထားထားေပးတယ္။ ၾကိဳက္သလိုု ထည့္စားရတယ္။



Banh Canh

ျမီးရွည္ေခါက္ဆြဲလိုုပါပဲ ။ ခုုနကလိုုပဲ အသားျပဳရည္ရယ္ အသားေတြရယ္ ထည့္ထားေပးတာ။ ျပီးေတာ့ တိုုဟူးေလးေတြပါတယ္။ အရသာကေတာ့ အသားျပဳတ္ရည္ေၾကာင့္ထင္တယ္ ခ်ိဳျပီး ခံတြင္းျမိန္တယ္။



Pho - ဖာ(လ္) @Pho Hoa Pastuer 

ကဲ.. ဗီယက္နမ္ က ျမိဳ ့ တစ္ခုုကိုု ေရာက္မွေတာ့ ဒါေလးမစားခဲ့ရင္ Mission Complete ျဖစ္ခဲ့တယ္လိုု ့ ဆိုုလိုု ့မရဘူး လိုု ့ ေျပာလိုု ့ရတယ္။ သူက ဗီယက္နမ္ အမဲသား ေခါက္ဆြဲပါ။ ပန္းကန္အၾကီးၾကီးထဲမွာ အမဲသား အသား ၊ အရြတ္ ၊ အသည္း နဲ ့ပုုဆိုုးၾကမ္းေတြပါ ထည့္ထားေပးတယ္။ အဲ့ဒီအတိုုင္းေတာ့ နယ္ဖတ္စားလိုု ့မရဘူးေနာ္။ ေပးထားတဲ့ အရြက္ေတြ အကုုန္လံုုးကိုု ကိုုယ္စားခ်င္သေလာက္ ထည့္ရတယ္။ အဲ့အရြက္ေတြမပါရင္ မျပည့္စံုုဘူုုးလိုု ့ဆိုုလိုု ့ရတယ္။ အရြက္ကေတာ့ ရွမ္းနံနံပါတယ္။ ဆလပ္ရြက္ နဲ ့တျခားအရြက္ေတြ ပါတယ္။ တစ္ပြဲမွာလည္း အဖက္ေတြ အမ်ားၾကီးပါေတာ့ အကုုန္လံုုးေတာင္ မကုုန္ဘူး ။


Fred Rangoon







Monday, October 17, 2016

မိုုးေမွ်ာ္ေလွကား (သိုု ့ ) ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္







မစီစဥ္ထားဘဲ ေကာက္ခါ ငင္ခါ လိုုက္ျဖစ္သြားတဲ့ ခရီးေလးပါ ။ Tour နဲ ့သြားေတာ့ ေထြေထြထူးထူးစီစဥ္စရာ မလိုုဘူးေလ။ ဆိုုေတာ့ အလိုုက္သင့္ေလး လိုုက္သြားလိုုက္တယ္။ ည ကိုုးနာရီကားေလး စီးျပီး မနက္က်ေတာ့ ဒီေနရာေလးကိုု ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။


ဇာတ္လမ္းက ဒီမွာစပါျပီ။ ဘားအံကေန စထြက္ကထဲက မိုုးက အုုံ ့ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနတာ မနက္လည္း ေရာက္ေတာ့ မိုုးေတြက က်လာပါေရာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္ေတြက သြားမယ္ ဆိုု သြားမယ္ လာထားပဲ ။ ဒီိလိုုနဲ ့ေတာင္ဝိုုင္းကိုု ခ်ီတက္လာၾကပါတယ္။ ေတာင္ဝိုုင္းကိုု Express ကားနဲ ့ သြားလိုု ့မရပါဘူး။ လမ္းက ေျမၾကီးလမ္း ျပီးတာ့ ခ်ိဳင့္ေတြ ၊ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္းေတြပါ၊ဒီေတာ့ တျခားကားအေသးေလးေတြတဆင့္စီးျပီး သြားရပါတယ္။  အနည္းဆံုုး ေတာင္ေျခေလာက္ကိုု ေရာက္ဖိုု ့နာရီဝက္ေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ ဒီေတာ့ စီးလာတဲ့ Express ကားေပၚကဆင္း Tour က စီစဥ္ေပးတဲ့ Light Track ကားေတြနဲ ့ ေတာင္ေျခဘက္ ဆက္လိမ့္ရပါတယ္။ ခုုနကေျပာသလိုုပဲလမ္းက နည္းနည္းဆိုုးေတာ့ ကားေအာက္ပိုုင္းလည္း ခဏခဏေဆာင့္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုုယ္ပိုုင္ကားနဲ ့သြားၾကမယ္ ဆိုုရင္ ကားေအာက္ပိုုင္း ျမင့္တဲ့ ကားေလးေတြနဲ ့လာမွ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ဒီနယ္က လူေတြကေတာ့ ဆိုုင္ကယ္နဲ ့လာၾကတာေတြ ့ပါတယ္။ ျပႆနာက ကိုုယ္ေတြ လာေတာ့ မိုုးေတြ နည္းနည္းရြာေနပါတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ လမ္းေတြက ရြံ ့ေတြဘာေတြ ထေနပါေရာ။  ပါလာတဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ ့က ေတာင္တက္လိုု ့ျဖစ္ပါ့မလား။ ဘာညာျဖစ္ကုုန္ေရာ ။ ကုုိယ္ေတြအဖြဲ ့ကေတာ့ သြားမယ္ ဆိုုသြားမယ္ လာထားေလ။ ဒီေတာ့ အိပ္ထဲမွာ ေရဘူးထည့္ ၊ ဦးထုုတ္ထည့္ ၊ ထီးေတြဘာေတြရွိရင္ထည့္ုျပီး ခ်ီတက္ပါတယ္။ Light truck ကားေတြကိုု ေတာင္အေျခအထိ ေရာက္ေအာင္ ေမာင္းလိုု ့မရဘူး ။ လမ္းကလည္း မိုုးရြာထားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဆိုုးပါတယ္။ ဒီလိုုနဲ ့ေတာင္ေျခကိုု ေဝါကင္းရိုုက္ရပါတယ္။

တျခား Tour အဖြဲ ့ေတြလည္း အမ်ားၾကီးေတြ ့ရတယ္။ အနည္းဆံုုး ကိုုယ္ေတြသြားတဲ့ ေန ့ ( သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန ့က ) လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာၾကတယ္။ မရွိဘူးဆိုုရင္ အနည္းဆံုုး လူဦးေရ ၅၀၀ ကေန ၁၀၀၀ ပဲ။ ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္က ခုုတေလာမွ နာမည္ၾကီးလာတာဆိုုေတာ့ လာတဲ့ သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္လိုု ့ဆိုုတယ္။ အရင္ကေတာ့ ကရင္ျပည္နယ္က လည္ပတ္ဖိုု ့ေနရာေတြ မ်ားေပမဲ့ ျပည္တြင္း ပဋိပကၡေလးေတြ ရွိေနတာေၾကာင့္ သြားဖိုု ့လာဖိုု ့ နည္းနည္း သတိထားရတယ္။ ေျပာရရင္ ေပၚတာဆြဲတယ္ ဘာညာေျပာၾကတယ္ေလ။

(ျပီးခဲ့တဲ့ ႏွစ္က က်ံဳေထာ္ဘက္ ေရာက္ဖူးတာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာ္ေတာ္ေလး လွတယ္။ အခုုကေတာ့ စစ္ျဖစ္ေနလိုု ့ အဲ့ဒီဘက္ကိုု ပိတ္ထားတယ္။ )

ဒီႏွစ္ကေတာ့  ဘားအံက ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္က ေလွကားနဲ ့ရိုုက္ထားတဲ့ ပုံုုေတြက ေဖ့ဘြတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး တက္လာေတာ့ လူေတြကလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း လွလွပပဆိုုရင္ စိတ္ဝင္စားတက္ၾကေတာ့ ဒီေနရာေလးကိုု လူပိုုသိလာၾကတယ္။


ေတာင္ေပၚစတက္ျပီ

ေတာင္ေျခကေန ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္ကိုု လွမ္းၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆိုုရင္ ေတာ္ေတာ္လွတယ္လိုု ့ေျပာလိုု ့ရတယ္။ ဘားအံဘက္ကေတာင္ေတြက ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္။ ကိုုယ္ေတြလည္း ေတာင္ေပၚသားပါပဲ။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္ေတြဘက္က ေတာင္ေတြက တစ္ခုုနဲ ့တစ္ခုု ဆက္ေနတာမ်ားတယ္။ ဘားအံဘက္ကေတာ့ ေတာင္ေတြကေတာ့ ကြ်န္းစုုေတြက ေတာင္ေတြလိုုလိုု ၊ လင္းႏိုု ့ဂူ ၊ ထံုုးေက်ာက္ဂူ ေတာင္ပံုုစံေတြ။ တစ္ခုုနဲ ့တစ္ခုုကလည္း သီးျခားစီ ။ ျပီးေတာ့ ေျမသားေတာင္မဟုုတ္ဘူး။ ေက်ာက္သားေတြပိုုမ်ားတယ္။
ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္ ပံုုစံေလးကေတာ့ ေတာင္ခံုုခံုုေလး ႏွစ္ခုု ဆက္ေနတဲ့ ပံုုေလးပါ။ ေတာ္ေတာ္မတ္တယ္။ စတက္ေတာ့ ေတာင္ေျခစခန္းေလးက လြဲရင္ စလာကထဲက မတ္ေစာက္တယ္။ ေျမျပန္ ့မရွိဘူး ။ စတက္မယ္ ဆိုုကထဲက မတ္မတ္ၾကီးကိုု တက္ဖိုု ့သာ ျပင္ထားပဲ။ ေတာင္လမ္းက နည္းနည္းက်ဥ္းတယ္။ တစ္ခုု သတိထားရမွာက စတက္ကထဲက လမ္းက ဒီလမ္းက အတက္လည္း ျဖစ္သလိုု အဆင္းလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့ သူေတြနဲ့လမ္းေတြက နည္းနည္းက်ဥ္းေတာ့ ပိုုသတိထားရတယ္။ အစပိုုင္းကတည္းက ေတာင္က မတ္မတ္ၾကီးကိုု တက္လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ္။ နားရင္း တက္ရင္းေပါ့ေလ။



နားေနစခန္း

ေတာင္ေပၚမွာ စခန္းသံုုးခုုရွိတယ္။ အဆင့္သံုုးဆင့္ေပါ့။ ေတာင္တက္တာ အေပၚေရာက္ေလေလ စခန္းတစ္ခုုစီကိုု ေက်ာ္သြားရတယ္။ ေတာင္က ေတာ္ေတာ္မတ္ေတာ့ ပစၥည္း ပစၥယ အမ်ားၾကီး သယ္လိုု ့အဆင္မေျပဘူး ။ ေျပာရရင္ စခန္းေတြဆိုုေပမဲ့ မုုန္ ့ဆိုုင္ေတြ ဘာဆိုင္ေတြ  ရွိလိမ့္မယ္ မေမွ်ာ္လင့္နဲ ့ ။ နားဖိုု ့ ေနရာေလး ဝါးခံုုျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာက္သားျပင္ေလး ျဖစ္ျဖစ္ ဒါပဲရွိမယ္။ ေတာင္တက္လမ္းက်ဥ္းေလးမွာအရမ္းမတ္တဲ ့ေနရာေတြမွာ ဝါးေလွကားထစ္ေလးေတြ ရွိတယ္။ ေဘးမွာ ဝါးနဲ့လုုပ္ထားတဲ့ လက္ရန္းေလးေတြ လုုပ္ထားေပးတယ္။



လမ္းခရီး

ခက္ခဲတယ္လိုု ့ထင္ရတာ တစ္ခုုက ေတာင္တက္လမ္းက က်ဥ္းျပီး ေက်ာက္သားေတြခ်ည္းပဲ ဆိုုေတာ့ လက္ေတြဘာေတြ ေက်ာက္သားေတြနဲ ့ ထိမိမွာ သတိထားရတယ္။ ေက်ာက္သားေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အထဲမွာ သစ္ပင္ကေန ေက်ာက္သားျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ေတြ ့ရတယ္။ ေဘးတစ္ေလွ်ာက္လံုုး သစ္ပင္ေတြ ႏြယ္ပင္ေတြေတြ ့ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ပင္ပန္းတယ္။ ေခြ်းကေတာ့အေသထြတ္တယ္။ ဆိုုေတာ့ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ဖိုု ့လိုုတယ္။

စခန္းႏွစ္ခုုေလာက္ ေက်ာ္ျပီးတဲအခါမွာ လမ္းမွာ ေလွကားလုုပ္ေပးေနတဲ့ အဘိုုးတစ္ေယာက္လည္း ေတြ ့တယ္။ ကရင္က လူေတြရဲ ့ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာ တစ္ခုုက ဒီလိုုမ်ိဳး ကုုသိုုလ္ လုုပ္တဲ့အခါမွာ  ေစတနာသန္ ့တယ္။ ဘာကိုု ေမွ်ာ္ကိုုးျပီး လုုပ္တယ္ဆိုုတာမ်ိဳး နည္းၾကတယ္။ ေျပာရရင္ ေကာင္းမႈ မ်ားမ်ားလုုပ္ၾကတယ္ေပါ့။

( ေက်ာက္ကလပ္တိုု ့ ဘာတိုု ့ ေနရာမွာဆိုုရင္ေတာင္ ဘုုန္းၾကီးက ၂၄ နာရီ လာသမွ်လူကိုု ထမင္းေကြ်းထားတာ ၊ ရြာကလူေတြက သီးႏွံေတြကိုု လွည္းနဲ့တိုုက္ျပီး လူေတြကိုု ေကြ်းဖိုု ့ဘုုန္းၾကီးကိုု လာလွဴထားတာေတြ စတာေတြ သိရတာေၾကာင့္ပါ။ဤကာ စကားခ်ပ္ )

လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုုးမွာေတာ့ အသက္ကိုု ဝဝရွဴ ။ အေမာေျဖ ျပန္တက္။ အေပၚက လူေတြက ေရာက္ျပီ ေရာက္ျပီေျပာ ။ အားတင္းျပန္တက္။ တစ္ခ်ိဳ့ေတြကေတာ့ လမ္းတစ္ဝက္မွာပဲ တပ္ေခါက္သြားၾကတယ္။ ကိုုယ္ေတြကေတာ့ တက္မယ္ဆိုုရင္ တက္မယ္ပဲေလ။ ဘာတဲ့ ငုုတ္မိသဲတိုုင္ ၊ တက္ႏိုုင္ဖ်ားေရာက္ ဆိုုတဲ့ စကားအတိုုင္းပဲေလ။ ငိငိ လူကေတာ့ လွ်ာထြက္ျပီး ေလးဖက္ေထာက္တက္လိုု ့တက္ ( ေတာင္ကလည္းမတ္လိုု ့ပါ )

စခန္း ၃ခုုကိုု ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး သကာလ စုုစုုေပါင္း ၁နာရီေလာက္မွာ ေတာင္ဝိုုင္းထိပ္ကိုု ေရာက္လာပါတယ္။ အေရွ ့က လူေတြကေတာ့ ေအာ္လိုုက္တက္သြားလိုုက္နဲ ့ေပါ့။ ေတာင္ထိပ္နားမွာေတာင္ လူေတြ ၾကပ္ေနလိုု ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ပိတ္မိေနေသးတယ္။ ခုုနက ေျပာသလိုု အဆင္းအတက္လမ္းက တစ္ခုုထဲ ျပီးေတာ့ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။ အဲ့ဒီထိပ္ေရာက္ရင္ ပိုုသတိထားရမွာက လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေဘးမွာ ေခ်ာက္ၾကီးပါ။ လမ္းနံရံေတြကလည္း ေက်ာက္သားေတြပါ။ ဒီေတာ့ ေခ်ာမက်ေအာင္ သတိထားေစလိုုပါတယ္။ လမ္းကလည္းက်ဥ္းေတာ့ အဆင္းလူေတြကိုု အတက္လူေတြက ဂရုုတစိုုက္ ကိုုင္ျပီး တြဲေပးၾကတယ္။ ဒါေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ေလးပါ။ ကိုုယ္ေတြ လူမ်ိဳးေတြရဲ ့ ကူညီတက္တဲ့ အက်င့္ေလးေတြေပါ့။




ေတာင္ထိပ္ကိုု ေရာက္ျပီ။

ေတာင္ထိပ္ကိုု ေရာက္ေတာ့ ခုုနက လူမပီသေတာ့ႏိုုင္ေအာင္ ပံုုပ်က္ခဲ့သမွ် စပ္ျဖီးျဖီးနဲ ့အားလံုုးက ေပ်ာ္ေနၾကတာကိုုေတြ ့ပါတယ္။ :P ေတာင္ထိပ္ရဲ ့ သံေလွကားကိုု စတင္ေျခခ်မိလိုုက္တဲ့ အခါမွာ I’m super ဆိုုတဲ့ ခံစားခ်က္ေလး ခံစားရတယ္။ ဟုုတ္တယ္ေလ။ ေအာက္မွာ ေခ်ာက္ၾကီးကိုု ျပီးေတာ့ သံေလွကားေအာက္မွာလည္း ေက်ာက္ခြ်န္ေတြကိုု တိုုးလ်ိဳးေပါက္ျမင္ေနရတယ္ေလ။ ဆိုုေတာ့ ဒီအေပၚတက္လာႏိုုင္တာ နည္းတဲ့ ပါဝါလားေလ။

ေတာင္ေပၚကေန ျမင္ရတဲ့ အရသာေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးကိုု အရသာရွိပါတယ္။ ေလေတြလည္း တိုုးေဝွ ့ေနျပီး လူလည္း လန္းဆန္းလာတယ္။ ျမင္ရတဲ့ ရွုုခင္းကလည္း အသံရွဴမွားေလာက္ေအာင္ လွပလြန္းတယ္။ လယ္ကြင္းေတြ ၊ ေတာင္ေတြ ျပီးေတာ့ တိမ္တိုုက္ေတြ နဲ ့ ဘယ္လိုုေျပာရမလဲ ဆိုုေတာ့ အရမ္းမိုုက္တယ္ေပါ့။

ေတာင္ထိပ္ေရာက္တဲ့ လူတိုုင္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုု လွလွေလး ရိုုက္ဖိုု ့ပါ။ ေတာင္ဝိုုင္ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။ လူ ၅၀-၁၀၀ ေလာက္ပဲ ေျခခ်လိုု ့ရပါတယ္။ အလယ္မွာ ေစတီတစ္ဆူရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုုရားရွိခိုုးလိုု ့ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းရမယ္ မထင္ပါဘူး ။ လူေတြမ်ားျပီး ရွုုပ္ေနတဲ့ အတြက္ မတ္တပ္ရပ္ျပီး လက္အုုပ္သာခ်ီႏိုုင္ပါတယ္။

ေတာင္ေပၚမွာ နာရီဝက္ေလာက္ေတာ့ ေနျပီး ရွဳခင္းလွလွေလးေတြ ဓာတ္ပုံုုရိုုက္လိုုက္ ။ အတူတူပါလာတဲ့ ေဘာ္ဒါေတြကိုု ေစာင့္လိုုက္နဲ ့ လုုပ္ေနရင္ အပန္းေျဖရပါတယ္။ ေလေလး တျဖဴးျဖဳးနဲ ့ဆိုုေတာ့ စိတ္လည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည္ပါတယ္။

ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္က အဓိက သံေလွကားနဲ ့နာမည္ၾကီးတာဆိုုေတာ့ အဲ့ဒီေနရာေလးမွာ ဓာတ္ပံုုလွလွေလး ရိုုက္ခဲ့ဖိုု ့ကေတာ့ A Must ပါ။ ကိုုယ္ကေတာ့ ရုုပ္မလွေတာ့ ေက်ာေလးပဲ ရိုုက္လာခဲ့တယ္။ ဟိဟိ



ေတာင္ဆင္း

ေတာင္တက္ျပီးေတာ့ ေတာင္ဆင္းကိုုလည္း အဓိက ထားျပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းကလည္း ခက္သလိုု ေတာင္ဆင္းလမ္းကလည္း ခက္ပါေသးတယ္။ ကိုုယ္ေတြထင္လိုုက္တာက အတက္က ခက္မယ္ဆိုုေတာ့ အဆင္းက်ရင္ေတာ့ လြယ္ျပီ ျမန္ျပီေပါ့။
တက္တက္စင္ေအာင္လြဲပါတယ္။ အဆင္းမွာ ပိုုေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အဆင္းလမ္းက အတက္လမ္းမွာပဲ ဆိုုေတာ့ လမ္းေတြက လူသြားတာမ်ားျပီး ေခ်ာေနပါတယ္။ ရႊံ ့ေတြေပါပါတယ္။ အတက္မွာလိုု ေတာင္နံရံေတြကိုု ကုုတ္ျပီးတက္လိုု ့မရပါဘူး။ ဆိုုေတာ့ တခ်ိဳ ့အရမ္းေခ်ာျပီး မတ္ေစာက္တဲ့ ေနရာဆိုုရင္ ဖင္ထိုုင္ျပီး တရြတ္တိုုက္ျပီး ဆင္းရပါတယ္။ ေအာက္မွာ က်ရင္ ေက်ာက္သာေးတြနဲ ့ လ်ိဳၾကီးပါ။ ဆိုုေတာ့ နာမွာေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။ ျဖည္းျဖည္းေလးပဲ ဆင္းဖိုု ့လိုုပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေတာင္ေဝွ ့ေလးေတြ ကိုုင္လိုု ့ေထာက္ျပီး ဆင္းပါတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဖိနပ္က ရြံေတြေပကုုန္လိုု ့ ေျခဗလာနဲ ့ဆင္းပါတယ္။ အဲ့ဒီမ်ိုုးမလုုပ္မိပါေစနဲ ့ ။ ကိုုယ္ကေတာ့ခံစားလိုုက္ရတယ္။ ေအာက္က လမ္းက ေက်ာက္သားေတြဆိုုေတာ့ ေျခေထာက္ေတာ္ေတာ္နာပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုုင္ရင္ ကုုက္အားေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္ ၊ ရြံ ထဲစီးလိုု ့ရတဲ့ ဖိနပ္ ၊ စစ္ဖိနစ္လိုုမ်ိဳး အၾကမ္းခံတဲ့ ဖိနပ္ေတြစီးလာသင့္ပါတယ္။ Slipper  တိုု ့ ကြင္းထိုုးဖိနပ္တိုု ့မစီးပါနဲ ့။ ျပတ္တာေတြ ေခ်ာတာေတြ ရွိတက္ပါတယ္။ ျမဲျပီး ကုုတ္အားေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္သာ စီးဖိုု ့လိုုပါတယ္။ လမ္းကလည္း အတက္အဆင္းတစ္လမ္းထဲမွာ က်ဥ္းလည္း က်ဥ္းေတာ့ လူေတြ အတက္အဆင္း သတိထားျပီး ေရွာင္ရပါတယ္။

ေတာင္ေအာက္ကိုု ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ဆင္းသြားလိုုက္ရတဲ့ သကာလမွာေတာ့ ရြံ့အလိမ့္လိမ့္နဲ ့ ကိုုယ္ေတြ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။ ေတာင္ေျခက ေခ်ာင္းကေလးမွာ ေရေဆးျပီး အဝတ္အစားေတြလဲရပါတယ္။ Energy Drink ေတြ  100 Plus ေတြ မီွဝဲရပါတယ္။ တစ္ခုုေကာင္းသြားတာက ျဖည္းျဖည္းပဲ ဆင္းလာတဲ့ အတြက္ ထိခိုုက္မႈ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ မရွိပါ ဘူး ။ အတူပါလာတဲ့ တစ္ခ်ိဳ ့ဆိုုရင္ အဆင္းမွာ ေခ်ာ္လဲျပီး ေက်ာက္သားနဲ ့ပြတ္မိတာေတြ ၊ ေျခေထာက္ကြဲတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္ၾကပါတယ္။


အကယ္၍ စြန္ ့စားရတာ ၾကိဳက္တယ္ ဆိုုရင္ အၾကံျပဳလိုုတာကေတာ့ ..
လမ္းၾကမ္းတဲ့ အတြက္ ကိုုယ္ပိုုင္ကားနဲ ့လာရင္ ကားျမင့္ျမင့္နဲ ့သာလာပါ။
မဟုုတ္ရင္ Tour နဲ ့လာရင္ သူတိုု ့စီစဥ္ေပးတဲ့ အတိုုင္း လာလိုု ့ရပါတယ္။
ေရဘူးေတြ ဘာေတြ သယ္လာပါ။ ေက်ာပိုုးအိတ္ယူလာပါ။ ပစၥည္းအမ်ားၾကီး မထည့္ပါနဲ ့ ။
ေရရယ္။ ထိခိုုက္ရင္ သံုုးႏိုုင္တဲ့ ေဆးေတြရယ္။ ဦးထုုတ္ မိုုးရြာရင္ မိုုးကာအက်ီ သယ္လာဖိုု ့လိုုပါတယ္။
ဖိနပ္ကေတာ့ ကုုတ္အားေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္ ၊ ခပ္ထူထူ အၾကမ္းခံတဲ့ ဖိနပ္စီးဖိုု ့လိုုပါတယ္။
ေတာင္မတက္ခင္မွာ အသက္ဝဝရွဳပါ။ မတက္ခင္ ေရအရမ္းမေသာက္ပါနဲ ့။ ေတာင္တက္ရင္း ေရဆာမွ ေရေသာက္ပါ။

ေတာင္ေအာက္ကိုု မထိမခိုုက္ မနာမက်င္နဲ ့ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ဆင္းႏိုုင္သြားျပီဆိုုရင္ေတာ့ ဒီ Mission ကိုု သင္ေအာင္ျမင္သြားပါျပီ။ဆိုုေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္တက္အံုုးမလားေမးရင္ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္မွာ ၈ ေယာက္ေလာက္က ဟင္အင့္ လိုု ့ေျဖတက္ၾကပါတယ္။ မိတ္ေဆြဆိုုရင္ေကာ ဒီေတာင္တက္ျပီး ျပန္ဆင္းလာရင္ ဘာေျဖမလဲ သိခ်င္ပါေသးတယ္။






Monday, August 1, 2016

ဖက္ထုပ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ညီအစ္မ ႏွစ္ဦးေျပာတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ


နယူးေယာက္ရဲ ့East Village အရပ္မွာ ထိုင္ဝမ္ ဖက္ထုပ္ဆိုင္ ဖြင့္ထားတဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ အေၾကာင္းပါ။

မိခင္ ဆီက နည္းလမ္းနဲ ့ဒီဆိုင္ေလးကို ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ဟာ ယခင္က စာရင္းကိုင္နဲ ့ဖက္ရွင္အလုပ္ေတြကို စြန္ ့လြတ္ျပီးဒီ ဆိုင္ေလးကို စြန္ ့ဦးဖန္တီးတဲ ့အေနနဲ ့ဖြင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လခစား ဘဝကေန ထြက္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြဆိုတာၾကီးၾကီးမားမားမရွိတဲ့ ဘဝကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ရတယ္။
အခုဆိုရင္ ေနာက္ထပ္ ဆိုင္ခြဲ တစ္ခု ဖြင့္ဖို ့အတြက္ ေနရာတစ္ခုကိုေတာင္ ျပန္ေရြးေနပါျပီ။ သူတို ့ဖက္ထုပ္ဆိုင္ေလး နာမည္က Mimi Cheng လို ့ေခၚပါတယ္တဲ့။

သူတို ့ဒီလို စြန္ ့ဦးဖန္တီးတဲ့ လုပ္ငန္းေလးကို ဘယ္လိုစတင္ျဖစ္ခဲ့သလဲ ၊ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့သလဲ ဆိုတာကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္..

Mimi Cheng ဆိုတာက Mimi ဆိုတဲ့ ကြ်န္မတို ့အေမရဲ ့အိမ္နာမည္ကို ယူထားတာပါ။ ျပီးေတာ့ အေမ့ရဲ ့အရသာရွိတဲ့ ထိုင္ဝမ္လက္ရာကို အစြဲျပဳျပီး ေပးထားတာ။ ကြ်န္မတို ့ ယံုၾကည့္တာက ေကာင္းမြန္တဲ့ အစားအစာ ဆိုတာ သင့္တင့္မွ်တတဲ ့ေစ်းႏႈန္းရွိျပီး အလြယ္တကူ စားသံုးႏိုင္မယ္။ ကြ်န္မတို ့ အစားအေသာက္ေတြဆိုတာ အိမ္မွာ ေန ့စဥ္လုပ္တဲ့ လက္ရာေတြပါ ။ လတ္ဆတ္တဲ့ အသားနဲ ့ ေအာ္ဂဲနစ္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို သံုးထားပါတယ္။ ဒါေတြက အစားအစာကို ပိုျပီး အရသာရွိေစပါတယ္။

ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ အလုပ္ အတူတူ လုပ္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္အခ်က္က အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မလဲ

ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ ဖြင့္တဲ့ ဆိုင္ဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး ေထြထြ ထူးထူး ညွိစရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ ့တစ္ေယာက္ ဆိုင္ထိုင္မဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အခ်ိန္ဇယားေတြ ဆြဲျပီး လုပ္ထားလိုက္တယ္။ အျပင္ထြက္စရာ ဘာေတြ ရွိရင္လည္း တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ အခ်ိန္ေပးလို ့ရတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ထဲမွာလည္း ပိုျပီးအခ်ိန္ေတြ ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ဖန္တီးမႈ နဲ ့ တီထြင္ၾကံဆ မႈေတြက အတူတူစဥ္းစားရတာေတြ ပိုေကာင္းလာတယ္။

ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္ အတူတူ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္အရာက အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္မလဲ

ေမြးခ်င္းေတြ အားလံုးမွာ ရွည္လ်ားတဲ့ ရင္းႏွီးမႈ အတိတ္ေတြ ကိုယ္စီရွိၾကတယ္။ ဒါေတြက အလုပ္နဲ ့ပတ္သတ္ျပီး သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္တာေတြ ဘာေတြ ရွိခဲ့ရင္နဂိုဆက္ဆံေရးကို ျဖစ္ေစဖို ့ပိုျပီးလြယ္ကူေစတယ္။ တစ္ခါတေလ..ညွိရတာေတြ ရွိေပမဲ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေကာင္းတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြကို ျပန္ စဥ္းစားျပီး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ဘာေတြက သင္တို ့ကို ေန ့စဥ္ အားတက္ေစသလဲ?

အရင္ဆံုး ကိုယ့္ဘက္က ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရး ေပးျခင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ အားတက္ေစျပီး အလုပ္ေတြ ပိုမိုလုပ္ခ်င္စိတ္ ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတို ့Team ေလးကို မိသားစုဝင္ေတြလို ဆက္ဆံတယ္။ ေနာက္ ကိုယ့္ရဲ ့ ေဖာက္သည္ေတြကို ဒီလိုမ်ိဳး ဆက္ဆံတယ္။ Mimi Cheng က ကြ်န္မတို ့ကို လူသိေစတဲ့ ပေရာဂ်က္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။မိသားစုရဲ ့ ကိုယ္ပိုင္ ခ်က္ျပဳတ္နည္း လက္ရာကို မွ်ေဝျခင္းပါပဲ။ ျပီးေတာ့ လူေတြကို ကြ်န္မတို ့ဆီလာျပီး စကားေျပာထြက္လာေစဖို ့ဖိတ္ၾကားတဲ့ ပံုစံလိုမ်ိဳးပါ။
ကိုယ္ေတြဆီကို လာတဲ့ လူေတြကို အျမဲတမ္းလည္း ၾကိဳဆိုေနပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့လုပ္ခ်င္စိတ္ ထက္သန္တာကို ေန ့တိုင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့သူတို ့ကိုခြင့္ေတာင့္စရာမလိုဘဲ ကိုယ္ေတြဆီ ေရာက္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္လို ့ပါပဲ။ ဒါက တကယ္ကို ထူုးျခားတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းတစ္ခုပါတဲ့။

Follower 18.8 K ရွိတဲ့ Mimi Cheng ရဲ ့ Instagram မွာ သူတို ့ ဖန္တီးမႈေလးေတြကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္ https://www.instagram.com/mimichengs

Fred Rangoon 




Tuesday, April 19, 2016

ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္း နဲ ့လမ္းေဘးေစ်းဆိုင္

မိတ္ေဆြတို ့သိတဲ့ အတိုင္း ရန္ကုန္ျမိဳ ့ရဲ ့Downtown Area လို ့ေျပာၾကတဲ့ လမ္း ၄၀ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းက စလို ့၁၅ လမ္း ၊ ဘုန္းၾကီးလမ္း အထိက  လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြ ေပါမွေပါ ။
လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြဆိုတာကလည္း တဖက္ကၾကည့္ရင္ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ လုပ္စားၾကတဲ့ သူေတြလည္း ျဖစ္သလို တစ္ဖက္ကေန ၾကည့္ျပန္ရင္ ျမိဳ ့ထဲမွာ လမ္းၾကပ္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုက ျဖစ္ျပန္ေရာေလ။



လူသြားလမ္း ပလက္ေဖာင္းေတြမွာ ေစ်းေတြ ခင္းရံုတင္မက ၊ ကားရပ္နားရာ ေနရာအထိပါ
ေစ်းေတြ ခင္းလာၾကလို ့ က်ေနာ္တို ့လို ျမိဳ ့ထဲမွာ သြားလာေနတဲ့သူေတြ အထူးသျဖင့္ ညေနပိုင္းအခ်ိန္ေတြ ဆိုရင္ အဲ့ေနရာတင္ အခ်ိန္ နာရီဝက္ကေန တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ၾကာေအာင္ ကားစီးရတက္ပါတယ္။
အလုပ္က အျပန္ လူကပန္း ၊ စီးရတဲ့ ဘတ္စ္ကားက ၾကပ္ ၊ အဲကြန္းက မပါ ဒီလိုနဲ ့ပင္ပန္းမွႈ ဒဏ္ေတြ ႏွစ္ဆင့္ သံုးဆင့္ နဲ ့သြားရတဲ့ ယာဥ္ေၾကာက ၾကပ္လိုက္ျပန္ေတာ့..
အဲ့ဒီ ဖီလင္ၾကီးကို ဘယ္သူ ့ေမးေမး စိတ္ကုန္တယ္လို ့ ညည္းတြားၾကမဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။
ကိုယ္ေတြဆီမွာ ဘတ္စ္ကား၊ အိမ္စီးကား ၊ တက္စီ တို ့ကိုသာ အားထားျပီး သြားလာရတဲ့ သူေတြမ်ားတာမို ့လို ့သူမ်ားႏိုင္ငံေတြလို အဲကြန္အျပည့္ဖြင့္ထားတဲ့ အျမန္ရထားေတြ ၊ျမိဳ ့ထဲ ဆိုင္ကယ္စီးခြင့္ေတြကလည္း မရဘူးေလ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ျဖစ္လာမွာပါလို ့ေမွ်ာ္လင့္ေပမဲ့အခုျဖစ္ေနတဲ့ လတ္တေလာ ျပႆနာကို ေျဖရွင္းဖို ့ကလည္း လိုပါတယ္။


လမ္းေဘးေစ်းသည္ ကိစၥ ဘယ္လိုရွင္းမလဲ

ရန္ကုန္ စည္ပင္ကေတာ့ လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြကို အခ်ိန္နဲ ့ဖြင့္ခိုင္းတယ္ ( ေန ့လည္ ၃နာရီ ကေန ညေန ၈နာရီ အထိ ) ေျပာေပမဲ့ မြန္းတည့္ခ်ိန္ကေန စလို ့ ေစ်းသည္ေတြက ေရာက္ရွိေနၾကျပီး  စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းေနၾပါျပီး။ ဒါကလည္း သူတို ့ဝမ္းစာမို ့လို ့ ပိတ္ပင္ျပီးလည္း မေျပာလိုပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုမ်ိဳး  ျပည္သူေတြက ဒီဒဏ္ကို ဆက္လက္ခံေနရမွာလား ဆိုေတာ့လည္း မျဖစ္သင့္ပါဘူး ။တကယ္ လုပ္မယ္ ဆိုရင္ ေရရွည္ Long Term ကို တြက္ျပီး စီမံကိန္းခ်ရပါမယ္ ေရတို Short Term ကို ၾကည့္ျပီးပဲ မလုပ္သင့္ေတာ့ပါဘူး ။ ဥပမာေျပာရရင္ စည္းကမ္းမလိုက္နာလို ့ ေစ်းသည္နဲ ့ေစ်းပစၥည္းေတြကို ကားေပၚ ဆြဲတင္တယ္ ။ သိမ္းတယ္ ။ ဒါက ျဖစ္လာရင္ ေတာ္ေတာ္ ရုပ္လည္း ပ်က္ပါတယ္။


Law
တိုင္းလြတ္ေတာ္ကို လမ္းေဘးေစ်းသည္မ်ား ဖယ္ရွားမည့္ အဆိုကို တင္သြင္းမယ္လို ့ ဂ်ာနယ္မွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။ ဖယ္ျပီးေတာ့ ေစ်းရံုၾကီးမ်ား ျပဳလုပ္ေပးျပီး ေရာင္းခ်ခြင့္ ျပဳေရး ဆိုတာကိုပါ ထည့္မယ္လို ့ဆိုပါတယ္။ ဒါတကယ္ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ ေကာင္းပါတယ္။ ကားလမ္းေပၚမွာ ကားသာရွိေစမယ္ ။ လူုသြားလမ္း ဖလက္ေဖာင္းမွာ လူသာ ေအးေဆး ေလွ်ာက္လို ့ရမယ္ ဆိုရင္ ယာဥ္တိုက္မႈ နဲ ့ကားပိတ္တာေတြ ေလ်ာ့ေစလာႏိုင္ပါတယ္။ သြားလာရတဲ့ သူေတြလည္း စိတ္ခ်မ္းသာ ေစႏိုင္မွာပါ။



ေနရာသတ္မွတ္ေပးတဲ့ ကိစၥ
ဘန္ေကာက္ကို သြားလည္တုန္းက Night Market ေတြဆိုတာကို လည္ပတ္ၾကည့္ပါတယ္ ။ Local အၾကိဳက္ ၊ ကမၻာလွည့္ေတြ အၾကိဳက္ ၊ စားခ်င္ေသာက္ခ်င္သူေတြ အၾကိဳက္ ၊ ညအလွကို ေကာင္းေကာင္းခံစားခ်င္ေတြ အၾကိဳက္  ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္တဲ့သူေတြ အၾကိဳက္ စသျဖင့္ ညေစ်း အစံုအလင္ ေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာလည္း ဒီလိုမ်ိး ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အရင္ဆံုး စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ဆိပ္ကမ္းေပါ့ ။ ကိုယ္ေတြစီမွာ အတြဲထိုင္တဲ့ ေနရာ ၊ အရက္ေသာက္တဲ့ ေနရာ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘန္ေကာက္မွာ ဒီလို ျမစ္ေဘးက ဆိပ္ကမ္းလိုေနရာမွာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြေရာ Local ေတြပါ အဆင္ေျပေျပ ညဘက္ကို လည္ပတ္ စားေသာက္ႏိုင္ေအာင္ ျပဳလုပ္ထားတဲ့ Asiantique လို ေနရာမ်ိဳးေလး လုပ္ထားတာကို ေတြ ့ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း လွျပီး ခရီးသြားေတြဆီက ေငြကို သဲ့ယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစားအေသာက္ ၊ အဝတ္အထည္ ၊ ဘားဆိုင္ သန္ ့သန္ ့ ျပန္ ့ ျပန္ ့ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ လုပ္ထားတာာ ေတြ ့ရပါတယ္။




တရုတ္တန္း နဲ ့ ၁၉ လမ္း
တရုတ္တန္း ကို ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ညေစ်းတစ္ခု အေနနဲ ့ေျပာင္းလို ့ ညေနဘက္ ၅နာရီေလာက္ကေန စျပီး ယာဥ္ေၾကာကို လမ္းလြဲလိုက္ျပီး အဲ့ေနရာေလးကို အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္း ရွာေဖြ စားေသာက္လို ့ရတဲ့ ေနရာ ၊ ညေစ်းပတ္လို ့ရတဲ့ ေနရာ တစ္ခု ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ျမိဳ ့ထဲကို ျဖတ္မဲ့ ကားေတြကိုေတာ့ ကမ္းနားလမ္းဘက္ကို ခဏ လမ္းလြဲလိုက္ရင္ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါတယ္။
ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့ တရုတ္တန္းလမ္းက ဗႏၵဴလလမ္းကို တစ္လမ္းေမာင္းသြားတာ ဆိုေတာ့ ညေနဘက္ တရုတ္တန္းမွာ စားဖို ့သြားရင္ ဘတ္စ္ကား ၊ အိမ္စီးကားေတြနဲ ့ ေရွာင္ေနရျပီး လမ္းေဘးမွာ စားေနတဲ့သူေတြ ဘယ္ေတာ့ ကားပြတ္မိမလဲ ရင္တမမ နဲ ့ ၾကည့္ေနရလို ့ပါပဲ။



၁၉လမ္း ဆိုတာကလည္း ဘန္ေကာက္မွာ ဆိုရင္ ေခါက္ဆန္လမ္း ( Khao San Road ) နဲ ့ဆင္တူျပီး ယမကာနဲ ့အစားအစာေတြ ေကာင္းေကာင္း စားေသာက္လို ့ရတဲ့ ေနရာ ေလးအျဖစ္ သီးသန္ ့ရွိေစသင့္ပါတယ္။
Walking Street Night Market တစ္ခု ျဖစ္လာေစဖို ့ ဘုန္းၾကီးလမ္းကေန ဆူးေလအထိ လမ္းကို ညေန ၅နာရီကေန ၁၁ နာရီအထိ ယာယီပိတ္လိုက္ျပီး ဝင္လာသမွ်ကားေတြကို လမ္းလြဲလိုက္ရင္ ဒီေနရာေလးက လမ္းေလွ်ာက္လို ့ ေကာင္းတဲ့ ညေစ်းေလး ျဖစ္လာမွာ ပါ။



အင္းလ်ားကန္ေဘာင္

အင္းလ်ားကန္ေဘာင္က အထိုင္လုပ္ထားတဲ့ ဆိုင္တန္းေတြထဲမွာ အေၾကာ္ဆို္င္တန္းၾကီးကို ေျပာရရင္ သိပ္ဘဝင္မက်လွပါဘူး ။ စားရတာလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အတြက္ ဒီဆိုင္တန္းၾကီးကို ဖ်တ္ျပီး ယာယီ ညေစ်းေလး လုပ္သင့္ပါတယ္။ အစားအေသာက္မ်ိဳးစံု ကို ေကာင္းေကာင္းဝယ္စားလို ့ရျပီး ကန္ေဘာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူတူ ထိုင္စားၾကရင္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပါ ။ ေနရာတကာ စီးပြားေရးဆန္ဆန္ လုပ္ေနတာေတြ ေလ်ာ့ျပီး Win Win ျဖစ္ေစမဲ့ဟာေလးေတြ စဥ္းစားသင့္ပါျပီ။ ကန္ေဘာင္ကို လာရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ညေစ်းေလးလည္း ရွိမယ္။ စားေသာက္စရာေတြ ေကာင္းေကာင္းစားျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူတူ လည္ပတ္မယ္။ အဲ အဆင္ေျပရင္ Mobileသည္ Second Hand ဆိုင္ေလးေတြ Hand Made ဖန္စီ ဆိုင္ေလးေတြပါ ထည့္ဖြင့္လိုက္ေတာ့ .. ကဲ တျခားႏိုင္ငံက လာလည္တဲ့သူေတြ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ ဝယ္လို ့ရတဲ့ ေနရာပါ ျဖစ္သြားေရာေပါ့။ ဒါဆို ညည အမွတ္တရ ပစၥည္းဆိုင္ ဆိုလို ့ တကူးတက ရွာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး ။ ရိုးရာမျပတ္ အေၾကာ္ဆိုင္လည္း ဖြင့္ခ်င္ေသးသပ ဆိုရင္လည္း အေၾကာ္ ဆိုင္ဖြင့္ဖို ့ဆိုင္ၾကီး ကႏာၾကီး မလိုပါဘူး ။ ထိုင္ခံုအပုေလးေတြ ၊ ေခါက္ထီးအမိုးၾကီးေတြနဲ ့ဖြင့္ရင္ေတာင္ ရပါျပီ။ အဲ့ဒီေနရာကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ ့ ေကာင္းေကာင္း လုပ္လိုက္ရင္ Tourist Attraction နဲ ့ Night Life ေကာင္းေကာင္း ေက်ာ္ျဖတ္လို ့ရတဲ့ ေနရာေလးေတာင္ ျဖစ္သြားအံုးမွာပါ။ 

Fred Rangoon 
Fred Rangoon. Powered by Blogger.

Life always goes on

About Me

Fred Rangoon

Alis - Freddy

Blogger , Writer ,Techie , Digital Marketer ,
Freelance Graphic Designer , Photographer
Traveller , Marketing Consultant , Idea Creator, Learner .
and Home-made chef

Contact : tazaung.pr@gmail.com

Search This Blog

Blog Archive

Labels List Numbered

Instagram

recent posts

Pages

Follow us

Photo Profile
Taylor Wong Architecture Designer

The Japanese call it Hanakotoba, and King Charles II brought it to Sweden from Persia in the 17th century. Read More

Popular Gallery