Monday, October 17, 2016
မိုုးေမွ်ာ္ေလွကား (သိုု ့ ) ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္
မစီစဥ္ထားဘဲ ေကာက္ခါ ငင္ခါ လိုုက္ျဖစ္သြားတဲ့ ခရီးေလးပါ ။ Tour နဲ ့သြားေတာ့ ေထြေထြထူးထူးစီစဥ္စရာ မလိုုဘူးေလ။ ဆိုုေတာ့ အလိုုက္သင့္ေလး လိုုက္သြားလိုုက္တယ္။ ည ကိုုးနာရီကားေလး စီးျပီး မနက္က်ေတာ့ ဒီေနရာေလးကိုု ေရာက္ခဲ့ပါတယ္။
ဇာတ္လမ္းက
ဒီမွာစပါျပီ။ ဘားအံကေန စထြက္ကထဲက မိုုးက အုုံ ့ခ်င္ခ်င္ ျဖစ္ေနတာ မနက္လည္း ေရာက္ေတာ့
မိုုးေတြက က်လာပါေရာ။ ဒါေပမဲ့ ကိုုယ္ေတြက သြားမယ္ ဆိုု သြားမယ္ လာထားပဲ ။ ဒီိလိုုနဲ
့ေတာင္ဝိုုင္းကိုု ခ်ီတက္လာၾကပါတယ္။ ေတာင္ဝိုုင္းကိုု Express ကားနဲ ့ သြားလိုု ့မရပါဘူး။
လမ္းက ေျမၾကီးလမ္း ျပီးတာ့ ခ်ိဳင့္ေတြ ၊ ေတာင္တက္ေတာင္ဆင္းလမ္းေတြပါ၊ဒီေတာ့ တျခားကားအေသးေလးေတြတဆင့္စီးျပီး
သြားရပါတယ္။ အနည္းဆံုုး ေတာင္ေျခေလာက္ကိုု
ေရာက္ဖိုု ့နာရီဝက္ေလာက္ ေမာင္းရပါတယ္။ ဒီေတာ့ စီးလာတဲ့ Express ကားေပၚကဆင္း Tour က
စီစဥ္ေပးတဲ့ Light Track ကားေတြနဲ ့ ေတာင္ေျခဘက္ ဆက္လိမ့္ရပါတယ္။ ခုုနကေျပာသလိုုပဲလမ္းက
နည္းနည္းဆိုုးေတာ့ ကားေအာက္ပိုုင္းလည္း ခဏခဏေဆာင့္မိတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုုယ္ပိုုင္ကားနဲ
့သြားၾကမယ္ ဆိုုရင္ ကားေအာက္ပိုုင္း ျမင့္တဲ့ ကားေလးေတြနဲ ့လာမွ အဆင္ေျပပါလိမ့္မယ္။ဒီနယ္က
လူေတြကေတာ့ ဆိုုင္ကယ္နဲ ့လာၾကတာေတြ ့ပါတယ္။ ျပႆနာက ကိုုယ္ေတြ လာေတာ့ မိုုးေတြ နည္းနည္းရြာေနပါတယ္။
အဲ့ဒီေတာ့ လမ္းေတြက ရြံ ့ေတြဘာေတြ ထေနပါေရာ။
ပါလာတဲ့ သူတစ္ခ်ိဳ ့က ေတာင္တက္လိုု ့ျဖစ္ပါ့မလား။ ဘာညာျဖစ္ကုုန္ေရာ ။ ကုုိယ္ေတြအဖြဲ
့ကေတာ့ သြားမယ္ ဆိုုသြားမယ္ လာထားေလ။ ဒီေတာ့ အိပ္ထဲမွာ ေရဘူးထည့္ ၊ ဦးထုုတ္ထည့္ ၊
ထီးေတြဘာေတြရွိရင္ထည့္ုျပီး ခ်ီတက္ပါတယ္။ Light truck ကားေတြကိုု ေတာင္အေျခအထိ ေရာက္ေအာင္
ေမာင္းလိုု ့မရဘူး ။ လမ္းကလည္း မိုုးရြာထားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ဆိုုးပါတယ္။ ဒီလိုုနဲ ့ေတာင္ေျခကိုု
ေဝါကင္းရိုုက္ရပါတယ္။
တျခား
Tour အဖြဲ ့ေတြလည္း အမ်ားၾကီးေတြ ့ရတယ္။ အနည္းဆံုုး ကိုုယ္ေတြသြားတဲ့ ေန ့ ( သီတင္းကြ်တ္လျပည့္ေန
့က ) လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားလာၾကတယ္။ မရွိဘူးဆိုုရင္ အနည္းဆံုုး လူဦးေရ ၅၀၀ ကေန ၁၀၀၀ ပဲ။
ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္က ခုုတေလာမွ နာမည္ၾကီးလာတာဆိုုေတာ့ လာတဲ့ သူေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားတယ္လိုု
့ဆိုုတယ္။ အရင္ကေတာ့ ကရင္ျပည္နယ္က လည္ပတ္ဖိုု ့ေနရာေတြ မ်ားေပမဲ့ ျပည္တြင္း ပဋိပကၡေလးေတြ
ရွိေနတာေၾကာင့္ သြားဖိုု ့လာဖိုု ့ နည္းနည္း သတိထားရတယ္။ ေျပာရရင္ ေပၚတာဆြဲတယ္ ဘာညာေျပာၾကတယ္ေလ။
(ျပီးခဲ့တဲ့
ႏွစ္က က်ံဳေထာ္ဘက္ ေရာက္ဖူးတာ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ေတာ္ေတာ္ေလး လွတယ္။ အခုုကေတာ့ စစ္ျဖစ္ေနလိုု
့ အဲ့ဒီဘက္ကိုု ပိတ္ထားတယ္။ )
ဒီႏွစ္ကေတာ့ ဘားအံက ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္က ေလွကားနဲ ့ရိုုက္ထားတဲ့
ပုံုုေတြက ေဖ့ဘြတ္မွာ ေတာ္ေတာ္ေလး တက္လာေတာ့ လူေတြကလည္း ထူးထူးဆန္းဆန္း လွလွပပဆိုုရင္
စိတ္ဝင္စားတက္ၾကေတာ့ ဒီေနရာေလးကိုု လူပိုုသိလာၾကတယ္။
ေတာင္ေပၚစတက္ျပီ
ေတာင္ေျခကေန
ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္ကိုု လွမ္းၾကည့္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆိုုရင္ ေတာ္ေတာ္လွတယ္လိုု ့ေျပာလိုု
့ရတယ္။ ဘားအံဘက္ကေတာင္ေတြက ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္။ ကိုုယ္ေတြလည္း ေတာင္ေပၚသားပါပဲ။ ဒါေပမဲ့
ကိုုယ္ေတြဘက္က ေတာင္ေတြက တစ္ခုုနဲ ့တစ္ခုု ဆက္ေနတာမ်ားတယ္။ ဘားအံဘက္ကေတာ့ ေတာင္ေတြကေတာ့
ကြ်န္းစုုေတြက ေတာင္ေတြလိုုလိုု ၊ လင္းႏိုု ့ဂူ ၊ ထံုုးေက်ာက္ဂူ ေတာင္ပံုုစံေတြ။ တစ္ခုုနဲ
့တစ္ခုုကလည္း သီးျခားစီ ။ ျပီးေတာ့ ေျမသားေတာင္မဟုုတ္ဘူး။ ေက်ာက္သားေတြပိုုမ်ားတယ္။
ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္
ပံုုစံေလးကေတာ့ ေတာင္ခံုုခံုုေလး ႏွစ္ခုု ဆက္ေနတဲ့ ပံုုေလးပါ။ ေတာ္ေတာ္မတ္တယ္။ စတက္ေတာ့
ေတာင္ေျခစခန္းေလးက လြဲရင္ စလာကထဲက မတ္ေစာက္တယ္။ ေျမျပန္ ့မရွိဘူး ။ စတက္မယ္ ဆိုုကထဲက
မတ္မတ္ၾကီးကိုု တက္ဖိုု ့သာ ျပင္ထားပဲ။ ေတာင္လမ္းက နည္းနည္းက်ဥ္းတယ္။ တစ္ခုု သတိထားရမွာက
စတက္ကထဲက လမ္းက ဒီလမ္းက အတက္လည္း ျဖစ္သလိုု အဆင္းလည္း ျဖစ္တယ္။ ဒီေတာ့ ေတာင္ေပၚက ဆင္းလာတဲ့
သူေတြနဲ့လမ္းေတြက နည္းနည္းက်ဥ္းေတာ့ ပိုုသတိထားရတယ္။ အစပိုုင္းကတည္းက ေတာင္က မတ္မတ္ၾကီးကိုု
တက္လာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းတယ္။ နားရင္း တက္ရင္းေပါ့ေလ။
နားေနစခန္း
ေတာင္ေပၚမွာ
စခန္းသံုုးခုုရွိတယ္။ အဆင့္သံုုးဆင့္ေပါ့။ ေတာင္တက္တာ အေပၚေရာက္ေလေလ စခန္းတစ္ခုုစီကိုု
ေက်ာ္သြားရတယ္။ ေတာင္က ေတာ္ေတာ္မတ္ေတာ့ ပစၥည္း ပစၥယ အမ်ားၾကီး သယ္လိုု ့အဆင္မေျပဘူး
။ ေျပာရရင္ စခန္းေတြဆိုုေပမဲ့ မုုန္ ့ဆိုုင္ေတြ ဘာဆိုင္ေတြ ရွိလိမ့္မယ္ မေမွ်ာ္လင့္နဲ ့ ။ နားဖိုု ့ ေနရာေလး
ဝါးခံုုျဖစ္ျဖစ္ ေက်ာက္သားျပင္ေလး ျဖစ္ျဖစ္ ဒါပဲရွိမယ္။ ေတာင္တက္လမ္းက်ဥ္းေလးမွာအရမ္းမတ္တဲ
့ေနရာေတြမွာ ဝါးေလွကားထစ္ေလးေတြ ရွိတယ္။ ေဘးမွာ ဝါးနဲ့လုုပ္ထားတဲ့ လက္ရန္းေလးေတြ လုုပ္ထားေပးတယ္။
လမ္းခရီး
ခက္ခဲတယ္လိုု
့ထင္ရတာ တစ္ခုုက ေတာင္တက္လမ္းက က်ဥ္းျပီး ေက်ာက္သားေတြခ်ည္းပဲ ဆိုုေတာ့ လက္ေတြဘာေတြ
ေက်ာက္သားေတြနဲ ့ ထိမိမွာ သတိထားရတယ္။ ေက်ာက္သားေတြကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ အထဲမွာ သစ္ပင္ကေန
ေက်ာက္သားျဖစ္ေနတာမ်ိဳးေတြ ေတြ ့ရတယ္။ ေဘးတစ္ေလွ်ာက္လံုုး သစ္ပင္ေတြ ႏြယ္ပင္ေတြေတြ
့ရတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း ပင္ပန္းတယ္။ ေခြ်းကေတာ့အေသထြတ္တယ္။ ဆိုုေတာ့ ေရမ်ားမ်ား ေသာက္ဖိုု
့လိုုတယ္။
စခန္းႏွစ္ခုုေလာက္
ေက်ာ္ျပီးတဲအခါမွာ လမ္းမွာ ေလွကားလုုပ္ေပးေနတဲ့ အဘိုုးတစ္ေယာက္လည္း ေတြ ့တယ္။ ကရင္က
လူေတြရဲ ့ခ်စ္စရာ ေကာင္းတာ တစ္ခုုက ဒီလိုုမ်ိဳး ကုုသိုုလ္ လုုပ္တဲ့အခါမွာ ေစတနာသန္ ့တယ္။ ဘာကိုု ေမွ်ာ္ကိုုးျပီး လုုပ္တယ္ဆိုုတာမ်ိဳး
နည္းၾကတယ္။ ေျပာရရင္ ေကာင္းမႈ မ်ားမ်ားလုုပ္ၾကတယ္ေပါ့။
( ေက်ာက္ကလပ္တိုု
့ ဘာတိုု ့ ေနရာမွာဆိုုရင္ေတာင္ ဘုုန္းၾကီးက ၂၄ နာရီ လာသမွ်လူကိုု ထမင္းေကြ်းထားတာ
၊ ရြာကလူေတြက သီးႏွံေတြကိုု လွည္းနဲ့တိုုက္ျပီး လူေတြကိုု ေကြ်းဖိုု ့ဘုုန္းၾကီးကိုု
လာလွဴထားတာေတြ စတာေတြ သိရတာေၾကာင့္ပါ။ဤကာ စကားခ်ပ္ )
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုုးမွာေတာ့
အသက္ကိုု ဝဝရွဴ ။ အေမာေျဖ ျပန္တက္။ အေပၚက လူေတြက ေရာက္ျပီ ေရာက္ျပီေျပာ ။ အားတင္းျပန္တက္။
တစ္ခ်ိဳ့ေတြကေတာ့ လမ္းတစ္ဝက္မွာပဲ တပ္ေခါက္သြားၾကတယ္။ ကိုုယ္ေတြကေတာ့ တက္မယ္ဆိုုရင္
တက္မယ္ပဲေလ။ ဘာတဲ့ ငုုတ္မိသဲတိုုင္ ၊ တက္ႏိုုင္ဖ်ားေရာက္ ဆိုုတဲ့ စကားအတိုုင္းပဲေလ။
ငိငိ လူကေတာ့ လွ်ာထြက္ျပီး ေလးဖက္ေထာက္တက္လိုု ့တက္ ( ေတာင္ကလည္းမတ္လိုု ့ပါ )
စခန္း ၃ခုုကိုု
ေအာင္ျမင္စြာ ေက်ာ္ျဖတ္ျပီး သကာလ စုုစုုေပါင္း ၁နာရီေလာက္မွာ ေတာင္ဝိုုင္းထိပ္ကိုု
ေရာက္လာပါတယ္။ အေရွ ့က လူေတြကေတာ့ ေအာ္လိုုက္တက္သြားလိုုက္နဲ ့ေပါ့။ ေတာင္ထိပ္နားမွာေတာင္
လူေတြ ၾကပ္ေနလိုု ့ ၁၅ မိနစ္ေလာက္ ပိတ္မိေနေသးတယ္။ ခုုနက ေျပာသလိုု အဆင္းအတက္လမ္းက
တစ္ခုုထဲ ျပီးေတာ့ က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။ အဲ့ဒီထိပ္ေရာက္ရင္ ပိုုသတိထားရမွာက လမ္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးေဘးမွာ
ေခ်ာက္ၾကီးပါ။ လမ္းနံရံေတြကလည္း ေက်ာက္သားေတြပါ။ ဒီေတာ့ ေခ်ာမက်ေအာင္ သတိထားေစလိုုပါတယ္။
လမ္းကလည္းက်ဥ္းေတာ့ အဆင္းလူေတြကိုု အတက္လူေတြက ဂရုုတစိုုက္ ကိုုင္ျပီး တြဲေပးၾကတယ္။
ဒါေတာ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အမူအက်င့္ေလးပါ။ ကိုုယ္ေတြ လူမ်ိဳးေတြရဲ ့ ကူညီတက္တဲ့ အက်င့္ေလးေတြေပါ့။
ေတာင္ထိပ္ကိုု
ေရာက္ျပီ။
ေတာင္ထိပ္ကိုု
ေရာက္ေတာ့ ခုုနက လူမပီသေတာ့ႏိုုင္ေအာင္ ပံုုပ်က္ခဲ့သမွ် စပ္ျဖီးျဖီးနဲ ့အားလံုုးက ေပ်ာ္ေနၾကတာကိုုေတြ
့ပါတယ္။ :P ေတာင္ထိပ္ရဲ ့ သံေလွကားကိုု စတင္ေျခခ်မိလိုုက္တဲ့ အခါမွာ I’m super ဆိုုတဲ့
ခံစားခ်က္ေလး ခံစားရတယ္။ ဟုုတ္တယ္ေလ။ ေအာက္မွာ ေခ်ာက္ၾကီးကိုု ျပီးေတာ့ သံေလွကားေအာက္မွာလည္း
ေက်ာက္ခြ်န္ေတြကိုု တိုုးလ်ိဳးေပါက္ျမင္ေနရတယ္ေလ။ ဆိုုေတာ့ ဒီအေပၚတက္လာႏိုုင္တာ နည္းတဲ့
ပါဝါလားေလ။
ေတာင္ေပၚကေန
ျမင္ရတဲ့ အရသာေလးက ေတာ္ေတာ္ေလးကိုု အရသာရွိပါတယ္။ ေလေတြလည္း တိုုးေဝွ ့ေနျပီး လူလည္း
လန္းဆန္းလာတယ္။ ျမင္ရတဲ့ ရွုုခင္းကလည္း အသံရွဴမွားေလာက္ေအာင္ လွပလြန္းတယ္။ လယ္ကြင္းေတြ
၊ ေတာင္ေတြ ျပီးေတာ့ တိမ္တိုုက္ေတြ နဲ ့ ဘယ္လိုုေျပာရမလဲ ဆိုုေတာ့ အရမ္းမိုုက္တယ္ေပါ့။
ေတာင္ထိပ္ေရာက္တဲ့
လူတိုုင္းရဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္ကေတာ့ ဓာတ္ပံုု လွလွေလး ရိုုက္ဖိုု ့ပါ။ ေတာင္ဝိုုင္ေလးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးပါ။
လူ ၅၀-၁၀၀ ေလာက္ပဲ ေျခခ်လိုု ့ရပါတယ္။ အလယ္မွာ ေစတီတစ္ဆူရွိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ဘုုရားရွိခိုုးလိုု
့ေတာ့ ေကာင္းေကာင္းရမယ္ မထင္ပါဘူး ။ လူေတြမ်ားျပီး ရွုုပ္ေနတဲ့ အတြက္ မတ္တပ္ရပ္ျပီး
လက္အုုပ္သာခ်ီႏိုုင္ပါတယ္။
ေတာင္ေပၚမွာ
နာရီဝက္ေလာက္ေတာ့ ေနျပီး ရွဳခင္းလွလွေလးေတြ ဓာတ္ပုံုုရိုုက္လိုုက္ ။ အတူတူပါလာတဲ့ ေဘာ္ဒါေတြကိုု
ေစာင့္လိုုက္နဲ ့ လုုပ္ေနရင္ အပန္းေျဖရပါတယ္။ ေလေလး တျဖဴးျဖဳးနဲ ့ဆိုုေတာ့ စိတ္လည္း
ေတာ္ေတာ္ေလး ၾကည္ပါတယ္။
ေတာင္ဝိုုင္းေတာင္က
အဓိက သံေလွကားနဲ ့နာမည္ၾကီးတာဆိုုေတာ့ အဲ့ဒီေနရာေလးမွာ ဓာတ္ပံုုလွလွေလး ရိုုက္ခဲ့ဖိုု
့ကေတာ့ A Must ပါ။ ကိုုယ္ကေတာ့ ရုုပ္မလွေတာ့ ေက်ာေလးပဲ ရိုုက္လာခဲ့တယ္။ ဟိဟိ
ေတာင္ဆင္း
ေတာင္တက္ျပီးေတာ့
ေတာင္ဆင္းကိုုလည္း အဓိက ထားျပီး ေျပာခ်င္ပါတယ္။ ေတာင္တက္လမ္းကလည္း ခက္သလိုု ေတာင္ဆင္းလမ္းကလည္း
ခက္ပါေသးတယ္။ ကိုုယ္ေတြထင္လိုုက္တာက အတက္က ခက္မယ္ဆိုုေတာ့ အဆင္းက်ရင္ေတာ့ လြယ္ျပီ ျမန္ျပီေပါ့။
တက္တက္စင္ေအာင္လြဲပါတယ္။
အဆင္းမွာ ပိုုေၾကာက္စရာ ေကာင္းပါတယ္။ အဆင္းလမ္းက အတက္လမ္းမွာပဲ ဆိုုေတာ့ လမ္းေတြက လူသြားတာမ်ားျပီး
ေခ်ာေနပါတယ္။ ရႊံ ့ေတြေပါပါတယ္။ အတက္မွာလိုု ေတာင္နံရံေတြကိုု ကုုတ္ျပီးတက္လိုု ့မရပါဘူး။
ဆိုုေတာ့ တခ်ိဳ ့အရမ္းေခ်ာျပီး မတ္ေစာက္တဲ့ ေနရာဆိုုရင္ ဖင္ထိုုင္ျပီး တရြတ္တိုုက္ျပီး
ဆင္းရပါတယ္။ ေအာက္မွာ က်ရင္ ေက်ာက္သာေးတြနဲ ့ လ်ိဳၾကီးပါ။ ဆိုုေတာ့ နာမွာေတာ့ ေၾကာက္ပါတယ္။
ျဖည္းျဖည္းေလးပဲ ဆင္းဖိုု ့လိုုပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ ့ကေတာ့ ေတာင္ေဝွ ့ေလးေတြ ကိုုင္လိုု
့ေထာက္ျပီး ဆင္းပါတယ္။ ကိုုယ္ကေတာ့ ဖိနပ္က ရြံေတြေပကုုန္လိုု ့ ေျခဗလာနဲ ့ဆင္းပါတယ္။
အဲ့ဒီမ်ိုုးမလုုပ္မိပါေစနဲ ့ ။ ကိုုယ္ကေတာ့ခံစားလိုုက္ရတယ္။ ေအာက္က လမ္းက ေက်ာက္သားေတြဆိုုေတာ့
ေျခေထာက္ေတာ္ေတာ္နာပါတယ္။ ျဖစ္ႏိုုင္ရင္ ကုုက္အားေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္ ၊ ရြံ ထဲစီးလိုု ့ရတဲ့
ဖိနပ္ ၊ စစ္ဖိနစ္လိုုမ်ိဳး အၾကမ္းခံတဲ့ ဖိနပ္ေတြစီးလာသင့္ပါတယ္။ Slipper တိုု ့ ကြင္းထိုုးဖိနပ္တိုု ့မစီးပါနဲ ့။ ျပတ္တာေတြ
ေခ်ာတာေတြ ရွိတက္ပါတယ္။ ျမဲျပီး ကုုတ္အားေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္သာ စီးဖိုု ့လိုုပါတယ္။ လမ္းကလည္း
အတက္အဆင္းတစ္လမ္းထဲမွာ က်ဥ္းလည္း က်ဥ္းေတာ့ လူေတြ အတက္အဆင္း သတိထားျပီး ေရွာင္ရပါတယ္။
ေတာင္ေအာက္ကိုု
ေလးဖက္ေထာက္ျပီး ဆင္းသြားလိုုက္ရတဲ့ သကာလမွာေတာ့ ရြံ့အလိမ့္လိမ့္နဲ ့ ကိုုယ္ေတြ ျပန္ေရာက္လာပါတယ္။
ေတာင္ေျခက ေခ်ာင္းကေလးမွာ ေရေဆးျပီး အဝတ္အစားေတြလဲရပါတယ္။ Energy Drink ေတြ 100 Plus ေတြ မီွဝဲရပါတယ္။ တစ္ခုုေကာင္းသြားတာက
ျဖည္းျဖည္းပဲ ဆင္းလာတဲ့ အတြက္ ထိခိုုက္မႈ ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတာ့ မရွိပါ ဘူး ။ အတူပါလာတဲ့
တစ္ခ်ိဳ ့ဆိုုရင္ အဆင္းမွာ ေခ်ာ္လဲျပီး ေက်ာက္သားနဲ ့ပြတ္မိတာေတြ ၊ ေျခေထာက္ကြဲတာမ်ိဳးေတြ
ျဖစ္ၾကပါတယ္။
အကယ္၍ စြန္
့စားရတာ ၾကိဳက္တယ္ ဆိုုရင္ အၾကံျပဳလိုုတာကေတာ့ ..
လမ္းၾကမ္းတဲ့
အတြက္ ကိုုယ္ပိုုင္ကားနဲ ့လာရင္ ကားျမင့္ျမင့္နဲ ့သာလာပါ။
မဟုုတ္ရင္
Tour နဲ ့လာရင္ သူတိုု ့စီစဥ္ေပးတဲ့ အတိုုင္း လာလိုု ့ရပါတယ္။
ေရဘူးေတြ
ဘာေတြ သယ္လာပါ။ ေက်ာပိုုးအိတ္ယူလာပါ။ ပစၥည္းအမ်ားၾကီး မထည့္ပါနဲ ့ ။
ေရရယ္။ ထိခိုုက္ရင္
သံုုးႏိုုင္တဲ့ ေဆးေတြရယ္။ ဦးထုုတ္ မိုုးရြာရင္ မိုုးကာအက်ီ သယ္လာဖိုု ့လိုုပါတယ္။
ဖိနပ္ကေတာ့
ကုုတ္အားေကာင္းတဲ့ ဖိနပ္ ၊ ခပ္ထူထူ အၾကမ္းခံတဲ့ ဖိနပ္စီးဖိုု ့လိုုပါတယ္။
ေတာင္မတက္ခင္မွာ
အသက္ဝဝရွဳပါ။ မတက္ခင္ ေရအရမ္းမေသာက္ပါနဲ ့။ ေတာင္တက္ရင္း ေရဆာမွ ေရေသာက္ပါ။
ေတာင္ေအာက္ကိုု
မထိမခိုုက္ မနာမက်င္နဲ ့ေအာင္ေအာင္ျမင္ျမင္ ဆင္းႏိုုင္သြားျပီဆိုုရင္ေတာ့ ဒီ
Mission ကိုု သင္ေအာင္ျမင္သြားပါျပီ။ဆိုုေတာ့ ေနာက္တစ္ခါ ထပ္တက္အံုုးမလားေမးရင္ ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္မွာ
၈ ေယာက္ေလာက္က ဟင္အင့္ လိုု ့ေျဖတက္ၾကပါတယ္။ မိတ္ေဆြဆိုုရင္ေကာ ဒီေတာင္တက္ျပီး ျပန္ဆင္းလာရင္
ဘာေျဖမလဲ သိခ်င္ပါေသးတယ္။
Monday, August 1, 2016
ဖက္ထုပ္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ ညီအစ္မ ႏွစ္ဦးေျပာတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ
နယူးေယာက္ရဲ
့East Village အရပ္မွာ ထိုင္ဝမ္ ဖက္ထုပ္ဆိုင္ ဖြင့္ထားတဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ရဲ ့ အေၾကာင္းပါ။
မိခင္ ဆီက နည္းလမ္းနဲ
့ဒီဆိုင္ေလးကို ဖြင့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ဟာ ယခင္က စာရင္းကိုင္နဲ ့ဖက္ရွင္အလုပ္ေတြကို
စြန္ ့လြတ္ျပီးဒီ ဆိုင္ေလးကို စြန္ ့ဦးဖန္တီးတဲ ့အေနနဲ ့ဖြင့္ခဲ့ၾကပါတယ္။ လခစား ဘဝကေန
ထြက္လိုက္ေတာ့ ကိုယ္ပိုင္ဝင္ေငြဆိုတာၾကီးၾကီးမားမားမရွိတဲ့ ဘဝကိုေက်ာ္လြန္ခဲ့ရတယ္။
အခုဆိုရင္ ေနာက္ထပ္
ဆိုင္ခြဲ တစ္ခု ဖြင့္ဖို ့အတြက္ ေနရာတစ္ခုကိုေတာင္ ျပန္ေရြးေနပါျပီ။ သူတို ့ဖက္ထုပ္ဆိုင္ေလး
နာမည္က Mimi Cheng လို ့ေခၚပါတယ္တဲ့။
သူတို ့ဒီလို
စြန္ ့ဦးဖန္တီးတဲ့ လုပ္ငန္းေလးကို ဘယ္လိုစတင္ျဖစ္ခဲ့သလဲ ၊ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့သလဲ
ဆိုတာကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္..
Mimi Cheng
ဆိုတာက Mimi ဆိုတဲ့ ကြ်န္မတို ့အေမရဲ ့အိမ္နာမည္ကို ယူထားတာပါ။ ျပီးေတာ့ အေမ့ရဲ ့အရသာရွိတဲ့
ထိုင္ဝမ္လက္ရာကို အစြဲျပဳျပီး ေပးထားတာ။ ကြ်န္မတို ့ ယံုၾကည့္တာက ေကာင္းမြန္တဲ့ အစားအစာ
ဆိုတာ သင့္တင့္မွ်တတဲ ့ေစ်းႏႈန္းရွိျပီး အလြယ္တကူ စားသံုးႏိုင္မယ္။ ကြ်န္မတို ့ အစားအေသာက္ေတြဆိုတာ
အိမ္မွာ ေန ့စဥ္လုပ္တဲ့ လက္ရာေတြပါ ။ လတ္ဆတ္တဲ့ အသားနဲ ့ ေအာ္ဂဲနစ္ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြကို
သံုးထားပါတယ္။ ဒါေတြက အစားအစာကို ပိုျပီး အရသာရွိေစပါတယ္။
ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္
အလုပ္ အတူတူ လုပ္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္အခ်က္က အေကာင္းဆံုး ျဖစ္မလဲ
ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္
အတူတူ ဖြင့္တဲ့ ဆိုင္ဆိုေတာ့ သိပ္ျပီး ေထြထြ ထူးထူး ညွိစရာေတာ့ မရွိပါဘူး။ တစ္ေယာက္နဲ
့တစ္ေယာက္ ဆိုင္ထိုင္မဲ့ အခ်ိန္ေတြကို အခ်ိန္ဇယားေတြ ဆြဲျပီး လုပ္ထားလိုက္တယ္။ အျပင္ထြက္စရာ
ဘာေတြ ရွိရင္လည္း တစ္ေယာက္တစ္လွည့္စီ အခ်ိန္ေပးလို ့ရတယ္။ ဒီေတာ့ အလုပ္ထဲမွာလည္း ပိုျပီးအခ်ိန္ေတြ
ေပးႏိုင္တဲ့အတြက္ဖန္တီးမႈ နဲ ့ တီထြင္ၾကံဆ မႈေတြက အတူတူစဥ္းစားရတာေတြ ပိုေကာင္းလာတယ္။
ညီအစ္မ ႏွစ္ေယာက္
အတူတူ အလုပ္လုပ္ရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဘယ္အရာက အခက္ခဲဆံုး ျဖစ္မလဲ
ေမြးခ်င္းေတြ
အားလံုးမွာ ရွည္လ်ားတဲ့ ရင္းႏွီးမႈ အတိတ္ေတြ ကိုယ္စီရွိၾကတယ္။ ဒါေတြက အလုပ္နဲ ့ပတ္သတ္ျပီး
သေဘာထားမတိုက္ဆိုင္တာေတြ ဘာေတြ ရွိခဲ့ရင္နဂိုဆက္ဆံေရးကို ျဖစ္ေစဖို ့ပိုျပီးလြယ္ကူေစတယ္။
တစ္ခါတေလ..ညွိရတာေတြ ရွိေပမဲ့ အလုပ္လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ေကာင္းတဲ့ ဆက္ဆံေရးေတြကို ျပန္
စဥ္းစားျပီး လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။
ဘာေတြက သင္တို
့ကို ေန ့စဥ္ အားတက္ေစသလဲ?
အရင္ဆံုး ကိုယ့္ဘက္က
ေကာင္းမြန္တဲ့ ဆက္ဆံေရး ေပးျခင္းက ကိုယ့္ကိုယ္ အားတက္ေစျပီး အလုပ္ေတြ ပိုမိုလုပ္ခ်င္စိတ္
ျဖစ္ေပၚေစပါတယ္။ျပီးေတာ့ ကြ်န္မတို ့Team ေလးကို မိသားစုဝင္ေတြလို ဆက္ဆံတယ္။ ေနာက္
ကိုယ့္ရဲ ့ ေဖာက္သည္ေတြကို ဒီလိုမ်ိဳး ဆက္ဆံတယ္။ Mimi Cheng က ကြ်န္မတို ့ကို လူသိေစတဲ့
ပေရာဂ်က္ တစ္ခုလည္း ျဖစ္ပါတယ္။မိသားစုရဲ ့ ကိုယ္ပိုင္ ခ်က္ျပဳတ္နည္း လက္ရာကို မွ်ေဝျခင္းပါပဲ။
ျပီးေတာ့ လူေတြကို ကြ်န္မတို ့ဆီလာျပီး စကားေျပာထြက္လာေစဖို ့ဖိတ္ၾကားတဲ့ ပံုစံလိုမ်ိဳးပါ။
ကိုယ္ေတြဆီကို
လာတဲ့ လူေတြကို အျမဲတမ္းလည္း ၾကိဳဆိုေနပါတယ္။ ကြ်န္မတို ့လုပ္ခ်င္စိတ္ ထက္သန္တာကို
ေန ့တိုင္လုပ္ႏိုင္တယ္။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့သူတို ့ကိုခြင့္ေတာင့္စရာမလိုဘဲ ကိုယ္ေတြဆီ
ေရာက္လာေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္လို ့ပါပဲ။ ဒါက တကယ္ကို ထူုးျခားတဲ့ ဝန္ေဆာင္မႈ လုပ္ငန္းတစ္ခုပါတဲ့။
Follower 18.8 K ရွိတဲ့ Mimi Cheng ရဲ ့ Instagram မွာ သူတို ့ ဖန္တီးမႈေလးေတြကို ေလ့လာၾကည့္ရေအာင္ https://www.instagram.com/mimichengs
Fred Rangoon
Fred Rangoon
Tuesday, April 19, 2016
ရန္ကုန္ျမိဳ ့တြင္း နဲ ့လမ္းေဘးေစ်းဆိုင္
မိတ္ေဆြတို
့သိတဲ့ အတိုင္း ရန္ကုန္ျမိဳ ့ရဲ ့Downtown Area လို ့ေျပာၾကတဲ့ လမ္း ၄၀ ပန္းဆိုးတန္းလမ္းက
စလို ့၁၅ လမ္း ၊ ဘုန္းၾကီးလမ္း အထိက လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြ
ေပါမွေပါ ။
လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြဆိုတာကလည္း
တဖက္ကၾကည့္ရင္ တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္ လုပ္စားၾကတဲ့ သူေတြလည္း ျဖစ္သလို တစ္ဖက္ကေန ၾကည့္ျပန္ရင္
ျမိဳ ့ထဲမွာ လမ္းၾကပ္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းမွာ ပါတဲ့ အေၾကာင္းအရင္း တစ္ခုက ျဖစ္ျပန္ေရာေလ။
လူသြားလမ္း
ပလက္ေဖာင္းေတြမွာ ေစ်းေတြ ခင္းရံုတင္မက ၊ ကားရပ္နားရာ ေနရာအထိပါ
ေစ်းေတြ ခင္းလာၾကလို
့ က်ေနာ္တို ့လို ျမိဳ ့ထဲမွာ သြားလာေနတဲ့သူေတြ အထူးသျဖင့္ ညေနပိုင္းအခ်ိန္ေတြ ဆိုရင္
အဲ့ေနရာတင္ အခ်ိန္ နာရီဝက္ကေန တစ္နာရီေက်ာ္ေလာက္ ၾကာေအာင္ ကားစီးရတက္ပါတယ္။
အလုပ္က အျပန္
လူကပန္း ၊ စီးရတဲ့ ဘတ္စ္ကားက ၾကပ္ ၊ အဲကြန္းက မပါ ဒီလိုနဲ ့ပင္ပန္းမွႈ ဒဏ္ေတြ ႏွစ္ဆင့္
သံုးဆင့္ နဲ ့သြားရတဲ့ ယာဥ္ေၾကာက ၾကပ္လိုက္ျပန္ေတာ့..
အဲ့ဒီ ဖီလင္ၾကီးကို
ဘယ္သူ ့ေမးေမး စိတ္ကုန္တယ္လို ့ ညည္းတြားၾကမဲ့သူေတြခ်ည္းပါပဲ။
ကိုယ္ေတြဆီမွာ
ဘတ္စ္ကား၊ အိမ္စီးကား ၊ တက္စီ တို ့ကိုသာ အားထားျပီး သြားလာရတဲ့ သူေတြမ်ားတာမို ့လို
့သူမ်ားႏိုင္ငံေတြလို အဲကြန္အျပည့္ဖြင့္ထားတဲ့ အျမန္ရထားေတြ ၊ျမိဳ ့ထဲ ဆိုင္ကယ္စီးခြင့္ေတြကလည္း
မရဘူးေလ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ျဖစ္လာမွာပါလို ့ေမွ်ာ္လင့္ေပမဲ့အခုျဖစ္ေနတဲ့ လတ္တေလာ ျပႆနာကို
ေျဖရွင္းဖို ့ကလည္း လိုပါတယ္။
လမ္းေဘးေစ်းသည္
ကိစၥ ဘယ္လိုရွင္းမလဲ
ရန္ကုန္ စည္ပင္ကေတာ့
လမ္းေဘးေစ်းသည္ေတြကို အခ်ိန္နဲ ့ဖြင့္ခိုင္းတယ္ ( ေန ့လည္ ၃နာရီ ကေန ညေန ၈နာရီ အထိ
) ေျပာေပမဲ့ မြန္းတည့္ခ်ိန္ကေန စလို ့ ေစ်းသည္ေတြက ေရာက္ရွိေနၾကျပီး စီးပြားေရး ေသာင္းက်န္းေနၾပါျပီး။ ဒါကလည္း သူတို
့ဝမ္းစာမို ့လို ့ ပိတ္ပင္ျပီးလည္း မေျပာလိုပါဘူး ။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုမ်ိဳး ျပည္သူေတြက ဒီဒဏ္ကို ဆက္လက္ခံေနရမွာလား ဆိုေတာ့လည္း
မျဖစ္သင့္ပါဘူး ။တကယ္ လုပ္မယ္ ဆိုရင္ ေရရွည္ Long Term ကို တြက္ျပီး စီမံကိန္းခ်ရပါမယ္
ေရတို Short Term ကို ၾကည့္ျပီးပဲ မလုပ္သင့္ေတာ့ပါဘူး ။ ဥပမာေျပာရရင္ စည္းကမ္းမလိုက္နာလို
့ ေစ်းသည္နဲ ့ေစ်းပစၥည္းေတြကို ကားေပၚ ဆြဲတင္တယ္ ။ သိမ္းတယ္ ။ ဒါက ျဖစ္လာရင္ ေတာ္ေတာ္
ရုပ္လည္း ပ်က္ပါတယ္။
Law
တိုင္းလြတ္ေတာ္ကို
လမ္းေဘးေစ်းသည္မ်ား ဖယ္ရွားမည့္ အဆိုကို တင္သြင္းမယ္လို ့ ဂ်ာနယ္မွာ ဖတ္လိုက္ရပါတယ္။
ဖယ္ျပီးေတာ့ ေစ်းရံုၾကီးမ်ား ျပဳလုပ္ေပးျပီး ေရာင္းခ်ခြင့္ ျပဳေရး ဆိုတာကိုပါ ထည့္မယ္လို
့ဆိုပါတယ္။ ဒါတကယ္ ျဖစ္လာမယ္ ဆိုရင္ ေကာင္းပါတယ္။ ကားလမ္းေပၚမွာ ကားသာရွိေစမယ္ ။ လူုသြားလမ္း
ဖလက္ေဖာင္းမွာ လူသာ ေအးေဆး ေလွ်ာက္လို ့ရမယ္ ဆိုရင္ ယာဥ္တိုက္မႈ နဲ ့ကားပိတ္တာေတြ ေလ်ာ့ေစလာႏိုင္ပါတယ္။
သြားလာရတဲ့ သူေတြလည္း စိတ္ခ်မ္းသာ ေစႏိုင္မွာပါ။
ေနရာသတ္မွတ္ေပးတဲ့
ကိစၥ
ဘန္ေကာက္ကို
သြားလည္တုန္းက Night Market ေတြဆိုတာကို လည္ပတ္ၾကည့္ပါတယ္ ။ Local အၾကိဳက္ ၊ ကမၻာလွည့္ေတြ
အၾကိဳက္ ၊ စားခ်င္ေသာက္ခ်င္သူေတြ အၾကိဳက္ ၊ ညအလွကို ေကာင္းေကာင္းခံစားခ်င္ေတြ အၾကိဳက္
ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်င္တဲ့သူေတြ အၾကိဳက္ စသျဖင့္
ညေစ်း အစံုအလင္ ေတြ ့ခဲ့ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာလည္း ဒီလိုမ်ိး ျဖစ္ႏိုင္ရင္ လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။
အရင္ဆံုး စဥ္းစားမိတာကေတာ့ ဗိုလ္တစ္ေထာင္ ဆိပ္ကမ္းေပါ့ ။ ကိုယ္ေတြစီမွာ အတြဲထိုင္တဲ့
ေနရာ ၊ အရက္ေသာက္တဲ့ ေနရာ ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ေနေပမဲ့ ဘန္ေကာက္မွာ ဒီလို ျမစ္ေဘးက ဆိပ္ကမ္းလိုေနရာမွာ
ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ေတြေရာ Local ေတြပါ အဆင္ေျပေျပ ညဘက္ကို လည္ပတ္ စားေသာက္ႏိုင္ေအာင္
ျပဳလုပ္ထားတဲ့ Asiantique လို ေနရာမ်ိဳးေလး လုပ္ထားတာကို ေတြ ့ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ေလးလည္း
လွျပီး ခရီးသြားေတြဆီက ေငြကို သဲ့ယူႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အစားအေသာက္ ၊ အဝတ္အထည္ ၊ ဘားဆိုင္
သန္ ့သန္ ့ ျပန္ ့ ျပန္ ့ေကာင္းေကာင္းေလးေတြ လုပ္ထားတာာ ေတြ ့ရပါတယ္။
တရုတ္တန္း နဲ
့ ၁၉ လမ္း
တရုတ္တန္း ကို
ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ညေစ်းတစ္ခု အေနနဲ ့ေျပာင္းလို ့ ညေနဘက္ ၅နာရီေလာက္ကေန စျပီး ယာဥ္ေၾကာကို
လမ္းလြဲလိုက္ျပီး အဲ့ေနရာေလးကို အစားအေသာက္ေကာင္းေကာင္း ရွာေဖြ စားေသာက္လို ့ရတဲ့ ေနရာ
၊ ညေစ်းပတ္လို ့ရတဲ့ ေနရာ တစ္ခု ျဖစ္သင့္ပါတယ္။ ျမိဳ ့ထဲကို ျဖတ္မဲ့ ကားေတြကိုေတာ့
ကမ္းနားလမ္းဘက္ကို ခဏ လမ္းလြဲလိုက္ရင္ အဆင္ေျပမယ္ ထင္ပါတယ္။
ဘာလို ့လဲဆိုေတာ့
တရုတ္တန္းလမ္းက ဗႏၵဴလလမ္းကို တစ္လမ္းေမာင္းသြားတာ ဆိုေတာ့ ညေနဘက္ တရုတ္တန္းမွာ စားဖို
့သြားရင္ ဘတ္စ္ကား ၊ အိမ္စီးကားေတြနဲ ့ ေရွာင္ေနရျပီး လမ္းေဘးမွာ စားေနတဲ့သူေတြ ဘယ္ေတာ့
ကားပြတ္မိမလဲ ရင္တမမ နဲ ့ ၾကည့္ေနရလို ့ပါပဲ။
၁၉လမ္း ဆိုတာကလည္း
ဘန္ေကာက္မွာ ဆိုရင္ ေခါက္ဆန္လမ္း ( Khao San Road ) နဲ ့ဆင္တူျပီး ယမကာနဲ ့အစားအစာေတြ
ေကာင္းေကာင္း စားေသာက္လို ့ရတဲ့ ေနရာ ေလးအျဖစ္ သီးသန္ ့ရွိေစသင့္ပါတယ္။
Walking
Street Night Market တစ္ခု ျဖစ္လာေစဖို ့ ဘုန္းၾကီးလမ္းကေန ဆူးေလအထိ လမ္းကို ညေန ၅နာရီကေန
၁၁ နာရီအထိ ယာယီပိတ္လိုက္ျပီး ဝင္လာသမွ်ကားေတြကို လမ္းလြဲလိုက္ရင္ ဒီေနရာေလးက လမ္းေလွ်ာက္လို
့ ေကာင္းတဲ့ ညေစ်းေလး ျဖစ္လာမွာ ပါ။
အင္းလ်ားကန္ေဘာင္
အင္းလ်ားကန္ေဘာင္က
အထိုင္လုပ္ထားတဲ့ ဆိုင္တန္းေတြထဲမွာ အေၾကာ္ဆို္င္တန္းၾကီးကို ေျပာရရင္ သိပ္ဘဝင္မက်လွပါဘူး
။ စားရတာလည္း အဆင္မေျပတဲ့ အတြက္ ဒီဆိုင္တန္းၾကီးကို ဖ်တ္ျပီး ယာယီ ညေစ်းေလး လုပ္သင့္ပါတယ္။
အစားအေသာက္မ်ိဳးစံု ကို ေကာင္းေကာင္းဝယ္စားလို ့ရျပီး ကန္ေဘာင္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ
့အတူတူ ထိုင္စားၾကရင္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းမွာပါ ။ ေနရာတကာ စီးပြားေရးဆန္ဆန္ လုပ္ေနတာေတြ
ေလ်ာ့ျပီး Win Win ျဖစ္ေစမဲ့ဟာေလးေတြ စဥ္းစားသင့္ပါျပီ။ ကန္ေဘာင္ကို လာရတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က
ညေစ်းေလးလည္း ရွိမယ္။ စားေသာက္စရာေတြ ေကာင္းေကာင္းစားျပီး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ ့အတူတူ လည္ပတ္မယ္။
အဲ အဆင္ေျပရင္ Mobileသည္ Second Hand ဆိုင္ေလးေတြ Hand Made ဖန္စီ ဆိုင္ေလးေတြပါ ထည့္ဖြင့္လိုက္ေတာ့
.. ကဲ တျခားႏိုင္ငံက လာလည္တဲ့သူေတြ အမွတ္တရ ပစၥည္းေတြ ဝယ္လို ့ရတဲ့ ေနရာပါ ျဖစ္သြားေရာေပါ့။
ဒါဆို ညည အမွတ္တရ ပစၥည္းဆိုင္ ဆိုလို ့ တကူးတက ရွာစရာ မလိုေတာ့ပါဘူး ။ ရိုးရာမျပတ္
အေၾကာ္ဆိုင္လည္း ဖြင့္ခ်င္ေသးသပ ဆိုရင္လည္း အေၾကာ္ ဆိုင္ဖြင့္ဖို ့ဆိုင္ၾကီး ကႏာၾကီး
မလိုပါဘူး ။ ထိုင္ခံုအပုေလးေတြ ၊ ေခါက္ထီးအမိုးၾကီးေတြနဲ ့ဖြင့္ရင္ေတာင္ ရပါျပီ။ အဲ့ဒီေနရာကို
သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ ့ ေကာင္းေကာင္း လုပ္လိုက္ရင္ Tourist Attraction နဲ ့ Night Life ေကာင္းေကာင္း
ေက်ာ္ျဖတ္လို ့ရတဲ့ ေနရာေလးေတာင္ ျဖစ္သြားအံုးမွာပါ။
Fred Rangoon
Fred Rangoon
Tuesday, February 9, 2016
Make Space
ကိုယ္ပိုင္
ပစၥည္းေတြေဟာင္းသြားရင္ ျဖစ္ျဖစ္ ၊ အသစ္ဝယ္ဖို ့ၾကံဳလာရင္ျဖစ္ျဖစ္ အေဟာင္းေတြကို ထားဖို
့ ေနရာကို အျမဲစဥ္းစားရတက္ပါတယ္။ကိုယ္ပိုင္ တိုက္ခန္းနဲ ့ဆိုရင္ေတာင္ ေနရာကလည္း အတိအက်ျဖစ္ေနတာေၾကာင့္ဒါကလည္း
လူတိုင္းၾကံဳရတဲ့ ျပႆနာတစ္ခုပါပဲ။
ဒီ ျပႆနာနဲ ့ပတ္သက္ျပီး Sam Rosen တစ္ေယာက္ဟာ အျမဲတမ္းလိုလိုေခါင္းစား
ေနသူပါ။
"ကိုုယ့္အိမ္က
ထားဖို ့ေနရာမရွိတဲ့ ပစၥည္းေတြကို ေခါက္ျပဳျပီး ဒီဂ်င္တယ္ ဖိုင္လို DropBox မွာ သိမ္းထားလို
့လည္း မရဘူးေလ။ အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂပစၥည္းေတြဆို ပိုဆိုးတာေပါ့။"
ဒီ အေျခအေနက
Make Space ဆိုတဲ့ စြန္ ့ဦးလုပ္ငန္းေလးကို စတင္ေစခဲ့ပါတယ္။ ေအာက္တုိဘာလ ၂၀၁၃ ခုႏွစ္
နယူးေယာက္ျမိဳ ့မွာပါ။
Wednesday, February 3, 2016
Accidental Entrepreneurs - Run Safe App
ဇန္နဝါရီလ ၂၀၁၄ ခုႏွစ္တုန္းက Violet Alexander ဟာ သူမ သားေလးကို တြန္းလွည္းေလးမွာ ထည့္ျပီး အျပင္ကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။သူမ ေနထိုင္ရာ Colo ျမိဳ ့က လူသိမ်ားတဲ့ ျမိဳ ့ပတ္ေလွ်ာက္လမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္လာခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာရုတ္တရုတ္ေခ်ာ္လဲျပီးလမ္းေဘးမွာရွိတဲ့ ေရခဲျပင္ဘက္ကိုေရာက္သြားပါတယ္။ ကံေကာင္းစြာနဲ ့လံုျခံဳေရး ၾကိဳးမွာ ညွိေနတဲ့အတြက္ သူမ နဲ ့ကေလးပါ ျပန္ထလာႏိုင္ခဲ့ပါတယ္။
ခ်က္ခ်င္းပဲ သူမရဲ ့ေယာက္်ားကို ဖုန္း Message လွမ္းပို ့ျပီး သူမျဖစ္ေနတာေတြကိုေျပာျပပါတယ္။ ျပီးေတာ့ သူမ အိမ္ကိုျပန္ေနတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းကိုပါ ေရးပို ့ခဲ့ပါတယ္။
ကံဆိုးတာက သူမေယာက္်ား ဖုန္းျပန္ေခၚတဲ့ အခါ သူမဖုန္းျပန္မေျဖႏိုင္ေတာ့ပါဘူး ။ ဒီေတာ့ စိတ္ေတြ ပိုပူလာခဲ့ပါတယ္။
"ဖုန္းဆက္တဲ့အခ်ိန္တိုင္း ဖုန္းျပန္မကိုင္တဲ့ အေျခအေနမွာ က်ေနာ့္ စိတ္ေတြ ထိန္းလို ့လံုးဝမရေတာ့ပါဘူး။"
Wednesday, January 13, 2016
ေမေမ ့ဆီက သင္ယူခဲ့တဲ့ ဘဝအေၾကာင္းအရာမ်ား
ကြ်န္ေတာ္ ရဲ
့ ေမေမဟာ က်ေနာ္ သိသမွ်လူေတြထဲမွာ စမတ္အက်ဆံုး သူတစ္ေယာက္ပါ ။ ေမေမ့ရဲ ့အလုပ္ အကိုင္
ေကာင္းတာေၾကာင့္နဲ ့ပညာေရးျမင့္မားမႈေၾကာင့္လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေမေမ့ရဲ ့ ဘဝအေတြ ့အၾကံဳေတြ
ေၾကာင့္ပါ။ က်ေနာ္ ငယ္ငယ္တုန္းက ေမေမ့ရဲ ့အျမင္ေတြ အေတြးအေခၚေတြ ဘဝ အေတြ ့အၾကံဳေတြကို
နားေထာင္ရင္း ၾကီးျပင္းခဲ့ရပါတယ္။ ရိုးရိုးသားသားေျပာရရင္ ေမေမ့ရဲ ့ ေဖးမမႈစကားေတြေၾကာင့္ ဒီေန ့မွာ လူေတာ္ တစ္ေယာက္
ျဖစ္လာခဲ့တာပါ။
ေမေမဆံုးမတဲ့
စကားေတြကို နားေထာင္မွတ္သားရင္း ကေလးဘဝကို ၾကီးျပင္းခဲ့တဲ့ အခိုက္ ေမေမ့ရဲ ့ အေကာင္းဆံုး
အေတြးအေခၚေတြ ကို စုစည္ထားခဲ့ပါတယ္။ ႏွစ္အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ က်ေနာ့္ရဲ ့ဒီလုပ္ငန္းစဥ္ေလး
ျပီးဆံုးသြားခင္မွာပဲ ေမေမဟာ အိပ္ေပ်ာ္ရင္း ဆံုးပါးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒီေန ့ ေမေမ ့ရဲ ့စိတ္အားတက္ၾကြေစတဲ့
စကားလံုးေတြကို မိတ္ေဆြတို ့ကို မွ်ေဝ ခ်င္ပါတယ္။ ဒီစကားလံုးေတြက က်ေနာ့္ဘဝကို ျမင့္တင္ေပးခဲ့သလို
..မိတ္ေဆြတို ့ ဘဝကိုလည္း ျမင့္တင္ေပးမယ္လို ့ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။
အနာဂတ္မွာ ရွင္သန္ပါ
၊ အသက္ရႈပါ အတိတ္ကို ထုတ္ျပစ္ပါ ၊ ရွဴထုတ္ျပစ္ပါ
Tuesday, December 1, 2015
ေၾကာင္ကေလးFukumaru နဲ ့ အဖြားအို Misao
ဂ်ပန္ႏိုင္ငံရဲ ့ျမိဳ ့တစ္ခုရဲ ့အျပင္မွာ မထင္မရွာ အဖြားအိုတစ္ဦး နဲ ့ ေၾကာင္တစ္ေကာင္ ေနထိုင္ပါတယ္။ ဒါဟာ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွာ သက္ၾကီးရြယ္အိုမ်ား ျပဳလုပ္ေလ့ရွိတဲ့ တိရိစၦာန္မ်ားနဲ ့တစ္ကိုယ္တည္း ေနထိုင္တဲ့ အမူအက်င့္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
အဖြားအို နဲ ့ ေၾကာင္ကေလးကေတာ့ ဒီဇာတ္လမ္းေတြထဲက ထူးထူးျခားျခား တစ္ခုပါပဲ။ မ်က္လံုး အဝါေရာင္တစ္ခု အျပာေရာင္ တစ္ခု ပိုင္ဆိုင္ထားတဲ့ ေၾကာင္ကေလး နာမည္ကေတာ့ Fukumaru ပါတဲ့ ။ ဒီေၾကာင္ေလးဟာ နယ္နယ္ရရေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ထူးျခားတဲ့ မ်က္လံုးပိုင္ဆိုင္တာမို ့လို ့ Wallpaper မ်ားစြာကို ရိုက္ကူးခံရတဲ့ ေၾကာင္ေမာ္ဒလ္လည္း ျဖစ္ပါတယ္။
Wednesday, October 7, 2015
Tree Food ဖန္တီးသူ မခ်ိဳလဲ့ေအာင္
မခ်ိဳလဲ့ေအာင္ ဆိုတာကေတာ့
စြန္ ့ဦးတီထြင္မႈ နဲ ့ဖန္တီးမႈ အႏုပညာကို ဝါသနာၾကီးတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးငယ္ တစ္ဦး ျဖစ္ပါတယ္။
မိမိ ဝါသနာပါတဲ့ ဖန္တီးမႈ အႏုပညာကို ျမန္မာ့ရိုးရာ စားစရာ တစ္ခုနဲ ့ ေပါင္းစပ္လို ့
ျမန္မာျပည္တြင္မက ကမၻာမွာပါ ခ်ျပႏိုင္ဖို ့
ၾကိဳးစားေနတဲ့ လူငယ္တစ္ဦးလည္း ျဖစ္ပါတယ္။
Tree Food ဆိုတဲ့
စားေသာက္ကုန္ တစ္ခုကို ဖန္တီးထုတ္လုပ္ေနသူ ျဖစ္ျပီး အဓိက ကုန္ပစၥည္းကေတာ့ ထန္းလ်က္ျဖစ္ပါတယ္။
ျမန္မာတို ့ရဲ ့ရိုးရာ စားစရာ ထန္းလ်က္ဟာ အစာေၾကျပီး က်န္းမာေရးအတြက္လည္း သင့္ေတာ္တဲ့
ဓာတ္စာ တစ္ခု လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ ့ဧည့္ခံ တည္ခင္းတဲ့ စားစရာ ျဖစ္တဲ့
အျပင္ ျမန္မာတို ့အေခၚ Burma Chocolate လို ့လည္း ဆိုၾကပါေသးတယ္။ ထန္းလ်က္ကို ျပည္တြင္း
စားေသာက္ကုန္ တစ္ခု အေနျဖင့္ ထင္ရွားခဲ့ရာမွ ကမၻာမွာ ျမန္မာ့စားစရာ အျဖစ္ လက္ေဆာင္ေပးလို
့ရတဲ့ အရာ ျဖစ္လာေအာင္ ျမန္မာတို ့ရဲ ့ သမရိုးက် စားစရာကို ပံုမွန္ အရသာ နဲ ့ရိုးရာမပ်က္ေစဘဲ
ထူးျခားဆန္းသစ္ထားတဲ့ စားေသာက္ကုန္ တစ္ခု အေနနဲ ့ ျဖစ္လာဖို ့တီထြင္ဖန္တီးေနတဲ့ သူ လူငယ္ အမ်ိဳးသမီး စြန္ ့ဦးဖန္တီးသူ
မခ်ိဳလဲ့ေအာင္နဲ ့ ေတြ ့ဆံုျပီး စကားေျပာျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။
အစ္မက ဘယ္လိုစခဲ့သလဲဆိုေတာ့
အစားအေသာက္လုပ္ငန္းတစ္ခုကို လုပ္ခ်င္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အစားအေသာက္နဲ ့ပတ္သက္ျပီးေတာ့ ။ အရင္တုန္းကေတာ့
အလုပ္တစ္ခု လုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ေပါ့ေနာ္ ။ အက်ၤီခ်ဳပ္ဆိ္ုင္ေပါ့။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီ အခ်ိန္တုန္းက
ဘာမွမသိဘဲ လုပ္ခဲ့တယ္။ လုပ္ခ်င္တဲ့ဟာ တစ္ခုဆိုျပီးေတာ့ လုပ္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဒုတိယတစ္ခု
လုပ္မယ္ ဆိုတဲ့ အခါမွာ ေသခ်ာစဥ္းစားတယ္။ အဲ့ဒီ
အလုပ္က ကိုယ္ကိုယ္တိုင္လည္း တစ္ပိုင္တစ္ႏိုင္လုပ္ႏိုင္ရမယ္။ အေသးဆံုးကေန စျပီး အၾကီးဆံုးျဖစ္ေအာင္ ဖြင့္ႏိုင္မယ့္ လုပ္ငန္းျဖစ္ကို ျဖစ္ရမယ္။ ေနာက္ျပီးတျခားႏိုင္ငံေတြ
၊ အနီးဆံုး ဘန္ေကာက္ကိုၾကည့္လို ့ရွိရင္ သူတို ့လုပ္တဲ့ ပစၥည္းေလးေတြက အရမ္းခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတယ္။ ၾကည့္လိုက္တာနဲ
့ဝယ္ခ်င္စရာေလး ။ ျမန္မာျပည္မွာ ၾကည့္လိုက္ရင္ တကယ့္ကို အဖိုးတန္တဲ့ အရာေတြ ထြက္ေနေပမဲ့
ဆြဲေဆာင္မႈ မရွိေသးဘူး။ အဲ့ဒီေတာ့ ဘာလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ေပါ့ေနာ္ ။ တီထြင္ဆန္းသစ္မႈတစ္ခုေတာ့
လုပ္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ အစ္မရဲ ့ Background တစ္ခု က်ေတာ့ အႏုပညာလုပ္ငန္းေပါ့။ ပန္းခ်ီေတြဆြဲတယ္။
အဲ့လိုမ်ိဳးဘက္ကို ဝါသနာပါတယ္။ အႏုပညာေပါ့
။
အဲ့ဒီေတာ့ စဥ္းစားတာက
ကိုယ္အလုပ္တစ္ခုလုပ္ရင္ အႏုပညာနဲ ့လည္း ပတ္သတ္ရမယ္ ။ ပိုက္ဆံလည္း ရ ရမယ္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ အေနနဲ ့ ႏိုင္ႏိုင္နင္းနင္းလုပ္ႏိုင္တဲ့
ဟာ တစ္ခု ျဖစ္ရမယ္ ဆိုျပီး အဲ့လိုမ်ိဳး စဥ္းစားတယ္ေပါ့ေနာ္ ။ Supermarket မွာ ေလွ်ာက္သြားတယ္။တင္ထားတဲ့ ကုန္ပစၥည္းေတြၾကည့္တယ္။
ဘာေတြ လုပ္ႏိုင္သလဲ ။ ဘာေတြ ထုတ္ေနသလဲ ။ အျမဲေလ့လာတယ္ ။ အဲ့အခါက်ေတာ့ ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္း
ေလွ်ာက္ၾကည့္ရင္းနဲ ့အစ္မဘာေတြ လဲ ဆိုေတာ့ ။ စစခ်င္းေတြ ့တဲ့ အရာက ေခ်ာကလတ္ေတြ..။ ႏိုင္ငံျခား ေခ်ာကလတ္ေတြက အရသာ မ်ိဳးစံုရွိတယ္။
ေခ်ာကလတ္ရဲ ့Level ေတြကို က 90 % ေတြ 70% ေတြ ေရးထားတယ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ အထဲမွာမွ အရသာေတြထည့္ထားတယ္။
အိုေက ..အဲ့ဒါ ဆိုရင္ ဒီ ထန္းလ်က္ကို ေကာ မလုပ္ႏိုင္ဘူးလားေပါ့ စဥ္းစားတယ္။ ။
ေနာက္တစ္ခုက ဘာထပ္ေတြ
့လဲ ဆိုေတာ့ လက္ဖက္ေျခာက္..။
လက္ဖက္ေျခာက္ကို
သူက Blend လုပ္ထားတာ ။ ဘာအရသာ နဲ ့ဘာအရသာ ေပါင္းျပီးေတာ့ ။ Blend ေတြမွ ထြက္လာတာအမ်ားၾကီးပဲ။
အဲ့ဒီေတာ့ ကိုယ္ေကာ ဒီအရသာေတြကို တျခားတစ္ေနရာမွာ ၊ ကိုယ့္ျမန္မာ အစားအစာတစ္ခုခုမွာ
ထည့္လို ့မရဘူးလား ဆိုျပီး စဥ္းစားမိတဲ့ အခါ ထန္းလ်က္ ကို သြားစဥ္းစားမိတယ္။
ထန္းလ်က္ခဲမွာ ေကာ
ဘာအရသာေတြ ထည့္လို ့ရမလဲ ။ အဲ့ဒီလို စဥ္းစားတယ္။ တခါတေလ က်ရင္ လမ္းေပ်ာက္ေနတက္တယ္။
အစ္မရဲ ့အၾကံဥာဏ္အမ်ားစုဟာ လမ္းေလွ်ာက္ရင္း ထြက္လာတာလို ့ ျမင္တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေစ်းေတြထဲကို
ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ဒီလိုမ်ိဳး ရပ္ကြက္ေတြထဲ က ေစ်းေတြကို ေလွ်ာက္သြားတယ္။ ျပီးက်ေတာ့ အစ္မ ဘာေတြ ့လဲ ဆိုေတာ့ ထန္းလ်က္ခဲကို
Mix လုပ္လို ့ရမဲ့ အရသာမႈန္ ့ေတြ ကို ေတြ ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ထန္းညွက္ အတံုးအၾကီးၾကီးကေန
အတံုးေသးေသးေလး ခြဲႏိုင္ေအာင္ နည္းပညာရွာတယ္ေပါ့ေနာ္ ။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ ထန္းလ်က္က
တစ္တံုးစားရင္ အကုန္မစားႏိုင္ၾကဘူး ။ ျပီးေတာ့ ခ်ိဳျပီး အီလည္း အီတယ္။ ဒီအတိုင္း လြင့္ပစ္လိုက္ၾကတာလည္း
ရွိတယ္။ ဒါနဲ ့တစ္ခါ စားစာ အတံုးေလးေတြ ခြဲႏိုင္ဖို ့ၾကိဳးစားတယ္။ အဲ့ဒီမွာ အတံုးေလးေတြေတာ့ ခြဲႏိုင္သြားတယ္။ ဒါေပမဲ့
အစ္မဟာေတြက အရည္ေတြေပ်ာ္ျပီးေတာ့ အိမ္ကလူေတြလိုက္ေကြ်းတာေတာင္မွ အိမ္ကလူေတြက မစားခ်င္ဘူး
။ ျပီးေတာ့ ပြဲေတြထဲမွာ လုိက္ျပီးေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေကြ်းေတာ့လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြက
မၾကိဳက္ၾကဘူး။ ဒီလိုနဲ ့ဆက္ျပီး စမ္းသပ္တယ္ေပါ့။ ေနာက္ဆံုး အရည္မေပ်ာ္ေအာင္ လုပ္တဲ့
နည္းနဲ ့ အတံုးေသးေသးေလး ခြဲတဲ့ နည္းကို သိျပီး အဆင္ေျပသြားတယ္။
ေနာက္တစ္ခုက
Super Market ေတြကို သြားတဲ့ အခါက်ရင္ အကုန္လံုးက Import Product ေတြခ်ည္းပဲ ။ အကုန္လံုးက
ယိုးဒယား ပစၥည္းေတြခ်ည္းပဲ။ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဘာမွ မထုတ္ႏိုင္ဘူးလား ဆိုေတာ့ ထုတ္ႏိုင္တယ္
။ သယံဇာတေတြထုတ္တယ္။ ။ ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒါကို Value Added လုပ္ႏိုင္ ဖို ့အတြက္ အျမဲစဥ္းစားတယ္။ ဘယ္ေနရာပဲ ေရာက္ေရာက္ အဲ့ဒါေတြကို Value Added လုပ္ေနတာ
ဘာရွိလဲ ။ မန္းက်ည္သီး ..ဘာညာအကုန္လံုး အစ္မေလ့လာၾကည့္တယ္။ ေနာက္ဆံုး ထန္းညွက္ဆိုတဲ့ အရာမွ Value Added လုပ္လို
့ရေအာင္ မရမက စဥ္းစားတယ္။ အစ္မ ဘယ္ဘဲ သြားသြား ဦးေႏွာက္ထဲမွာ ထန္းလ်က္ဆိုတဲ့ ဟာပဲ
ရွိတယ္ ။ ထန္းလ်က္နဲ ့ဘာနဲ ့ေပါင္းလို ့ရမလဲ
အဲ့လိုပဲလုိက္ရွာခဲ့တယ္ေပါ့ေနာ္။ ေနာက္ျပီးေတာ့ ကို္ယ္အလုပ္တကယ္ လုပ္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္လည္း
သူမ်ားႏိုင္ငံက Importပစၥည္းေတြ မဟုတ္ဘဲ Made in Myanmar ဆိုတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး လုပ္ခ်င္တာ
။ အမွန္ဆိုလို ့ရွိရင္ အစ္မရဲ ့ထန္းလ်က္ဖန္ပုလင္းကလည္း
Made in Myanmar ဆိုတဲ့ ဟာေလး ျဖစ္ရမွာေပါ့ေနာ္ ။ အခုေလာေလာဆယ္ အဲ့ဒီ ပုလင္းက အဆင္မေျပေသးဘူး
။ အဲ့ဒီ ကုန္ၾကမ္းပုလင္းအတြက္ ေစ်းႏႈန္းက လည္း ေစ်းမ်ားေနေသးတဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ရိုးရိုး တက္ႏိုင္တဲ့ ပုလင္းေလးေတြနဲ ့လုပ္တာေပါ့ေနာ္။
အမွန္ အစ္မ ျဖစ္ခ်င္တာက လံုးဝ Product တစ္ခုလံုး အဖံံုး ၊ ပုလင္း ၊ အတြင္းက စားစရာ
အားလံုးက Made in Myanmar ျဖစ္ေနရမယ္။ အကုန္လံုးက Hand
Made အမ်ားဆံုး ျဖစ္ေနရမယ္ ေပါ့ေနာ္။ ဘာလို ့လဲ ဆိုေတာ့ Hand Made ဆိုတဲ့ ေနရာမွာ သူက
အဓိပၸါယ္ရွိတယ္။ လူသားေတြရဲ ့လက္နဲ ့လုပ္တဲ့ အရာ အားကုန္လံုးက စက္နဲ ့လုပ္တဲ့ ေအာ္တိုထြက္လာတဲ့
အရာေတြနဲ ့ဘယ္လိုမွ ႏွိဳင္းယွဥ္လို ့မရတဲ့
အထဲက ခံစားခ်က္ေတြ ေမတၱာေတြ ပါတယ္ေပါ့ေနာ္။ ဒါေၾကာင့္ Hand Made လုပ္ဖို ့အတြက္ကို ပိုအေလးထားတယ္။
အေကာင္အထည္ေဖာ္ျခင္း
အစ္မ ဒါကို စလုပ္တာက
ကိုယ္ပိုင္ ေနရာကလည္း မရွိဘူး ။ တစ္ေနရာမွာ ငွားလုပ္ဖို ့က တိုက္ခန္းငွားခက လည္း ေစ်းမ်ားေတာ့ ဒီေလာက္အဆင္မေျပေသးဘူး။
ဒီလိုနဲ အခု အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အက်ၤီွခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးမွာပဲ ဒီ ထန္းလ်က္လုပ္တာကို ပူးတြဲလုပ္ျဖစ္တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ေသးေသးေလးကေနစႏိုင္ဖို
့အတြက္ ၾကိဳးစားတဲ့ အခါက်ေတာ့ အဲ့ဒီေနရာမွာပဲ
ကို္ယ္ပိုင္ စမ္းသပ္ခန္းေလး အေနနဲ ့လုပ္ျဖစ္တယ္။ စလုပ္ျဖစ္ခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ေျခာက္လေလာက္ေတာ့
ရွိျပီေပါ့။ April လေလာက္ကေန စျပီး ေလ့လာသင္ယူတယ္။ ေျခာက္လေလာက္ အတြင္းမွာ စမ္းတယ္။
လုပ္တယ္ ။ ျပီးေတာ့ အစ္မ ထန္းေတာေတြထဲအထိ လိုက္သြားတယ္။ စလုပ္တုန္းက မေအာင္ျမင္ဘူး
။ အရာရာတိုင္းမွာပညာဆိုတာ ရွိတယ္။ ပညာရွင္ဆိုတာလည္း ရွိတယ္။အဲ့ဒီ ပညာရွင္ဆိုတာကို သြားရွာမယ္
ဆိုျပီး ပဲခူူးဘက္က ထန္းေတာ ေတြဘက္ကို သြားတယ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္က ထန္းသိမ္းခ်ိန္ ေတြ ျဖစ္ေနျပီ ။ဒါေပမဲ့ အဲ့ဒီက ထန္းေတာဘက္က ဦးေလးၾကီးေတြကို သြားေမးတယ္။
ထန္းလ်က္အေၾကာင္းေမးေတာ့ ။ သြားမစမ္းဖို ့နဲ ့ ထန္းညွက္မွာ လွိ်ဳ ဝွက္ခ်က္ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းေတြေျပာတယ္။
တကယ္ကို အားျပတ္ေအာင္ ေျပာလြတ္ခဲ့တယ္။
ဒါေပမဲ့ ဇြဲမေလ်ာ့ပဲ
ကိုယ္တုိင္ အၾကိမ္ၾကိမ္ စမ္းသပ္ျပီး လုပ္ခဲ့တယ္။ အခုလို လူေတြအတြက္ Hand Made
Product အေနနဲ ့ သင့္ေလ်ာ္တဲ့ ျမန္မာရိုးရာ စားစရာ တစ္ခု အေနနဲ ့ေပါ့။ အခုဆိုရင္ ေအာ္ဒါေတြလည္း
ရေနျပီ ဆုိေတာ့ ကိုယ့္ရည္မွန္းခ်က္ အေကာင္အထည္ေပၚလာျပီလို ့ ေျပာလို ့ရတာေပါ့။
Biography of Ma Cho Lei Aung
အစ္မက ေဆးနဲ ့ေက်ာင္းျပီးခဲ့တာပါ
။ အိမ္ကလည္း ဆရာဝန္ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။ ဒါေပမဲ့ အစ္မက အဲ့ဒီ Career နဲ ့လံုးဝ မအပ္စပ္ဘူး
လို ့ သိတယ္။ ဒီအလုပ္က အရမ္းတည္ျငိမ္ေနတယ္။ အစ္မက ဗီဇက ထူးျခားတဲ့ ဆန္းသစ္မႈေတြကို
ရွာျပီးေတာ့ လုပ္ခ်င္တယ္။ ျပီးေတာ့ တစ္ခုခုဆိုလို ့ရွိရင္ အစ္မက အရမ္းပ်င္းလြယ္တယ္။
တစ္ေနေနရာမွာ အဲ့ဒီလို အၾကာၾကီးေနရာမွာကို အရမ္းပ်င္းတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ တစ္ခုခုကို ရွာေဖြျပီးေတာ့
လုပ္ေနရတာကို သေဘာက်တယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ အဲ့ဒီ ဆရာဝန္အလုပ္နဲ ့မအပ္စပ္ဘူးလို ့ ဆိုျပီး အိမ္နဲ
့အတိုက္အခံလုပ္ျပီး ထြက္လိုက္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီ Career ကို ဆက္မလုပ္ေတာ့ဘူး ေပါ့ေနာ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ဘာလုပ္သလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္Career
နဲ ့မဆိုင္တဲ့ အက်ီခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးဖြင့္ျဖစ္တယ္။ အစ္မနဲ ့ေပါ့ေနာ္။
အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ
Art ဆိုတဲ့ ဟာကို သြားေတြ ့တယ္။ ကိုယ့္ကိုယ္ ရွာေဖြ ေတြ ့ရွိသြားျပီလို ့ ထင္လိုက္တယ္။
အႏုပညာထဲမွာေပါ့ေနာ္ ။ ပန္းခ်ီေတြ ဆြဲတယ္ ။
အရမ္းေပ်ာ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္က်မွ ဘဝက ျပန္ျပီး လန္းဆန္းလာသလို ခံစားရတယ္။ ငါလုပ္မဲ့
ေနာက္ပိုင္းအလုပ္ေတြ အကုန္လံုးက အႏုပညာနဲ ့ပတ္သက္ရမယ္လို ့ဆုံးျဖတ္ထား တယ္။ မဆီမဆိုင္
အက်ၤီခ်ဳပ္တဲ့ ဟာကို လုပ္တယ္။ အဆင္ေျပပါတယ္။ ေအာင္ျမင္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ခ်ဲ ့ဖို ့အတြက္က်ေတာ့
အားမေကာင္းေသးဘူး ေပါ့ေနာ္။ ဒီလိုနဲ ့ဒုတိယ အလုပ္ကို ငါလုပ္မယ္။ အဲ့ဒီအလုပ္ကေတာ့ ဝန္ေဆာင္မႈ
ေပးတဲ့ လုပ္ငန္းမဟုတ္ဘဲနဲ ့ ထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းကို လုပ္ခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ ျပီးေတာ့
အစားအေသာက္ဆိုတာ လူေတြ အရမ္းကို လိုအပ္တဲ့ အရာ တစ္ခုေပါ့ေနာ္ ။ အခု ျမန္မာႏို္င္ငံက
အရမ္းကို ပြင့္လင္း လာျပီဆိုေတာ့ ဒီ Entrepreneur ေလးပဲ လုပ္ရင္ ေကာင္းမယ္ ဆိုျပီး
အစ္မလိုက္ရွာရင္းနဲ ့ ဒါေလးကိုလုပ္ျဖစ္တယ္။ ဒီႏွစ္ဆန္းပိုင္းမွာတုန္းကဆိုရင္ အစ္မ လမ္းေပ်ာက္ေနခဲ့ေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့ တစ္ခုခုကို ရွာေတြ ့လိုက္မယ္လို ့ကိုယ့္ကိုယ္ အျမဲယံုၾကည္ေနတယ္။
အစ္မက ကိုယ့္ကိုယ္
ခံယူထားတာက ငါလြတ္လပ္ေနရင္ ျပီးေရာ ငါ ဘာလုပ္လုပ္။ ကိုယ္ေပ်ာ္ျပီးေတာ့ လြတ္လပ္ေနတဲ့
အရာတစ္ခုကို အျမဲလုပ္ႏိုင္ဖို ့ ဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ အဲ့ဒီတစ္ခ်က္ကလည္း အျမဲတမ္း အိမ္နဲ
့ရန္ျဖစ္ရတဲ့ အခ်က္ပဲ ေပါ့ေနာ္။ အိမ္ကလည္း
နင္အဲ့ဒီေလာက္ေတာင္ လြတ္လပ္ခ်င္ေနရင္ ေတာထဲမွာ သြားေနပါလားလို ့ ျဖစ္တဲ့ အထိေပါ့ေနာ္။
ဒီခရီးတစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ
အခက္အခဲေတြကေတာ့ မ်ိဳးစံုပဲေပါ့။ ဒါကလည္း သဘာဝပဲေလ။ အဆင္ေျပသြားတဲ့ အခ်ိန္ ေအာင္ျမင္သြားတဲ့
အခ်ိန္မွာ ေထာက္ခံသူေတြမ်ားေပမဲ့ စခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ
ကိုယ့္ကိုယ္ အရူးတစ္ေယာက္လို ၾကည့္ခဲ့တယ္။ အစ္မ ပညာရွင္ေတြကို သြားရွာတယ္။ ထုတ္ပိုးမႈ
ဆိုလည္း ထုတ္ပိုးမႈ ပတ္သက္တဲ့ အရာေတြ အရူးအမူးေလွ်ာက္လုပ္တယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အကုန္လံုးက
အားမေပးဘူး ။ ပိုက္ဆံေတြ မကုန္ဘူး လား ဆိုေတာ့လည္း ကုန္တယ္။ ဟိုဟာေလး ဝယ္ျပီး စမ္းလိုက္
ဒီဟာေလး ဝယ္ျပီး စမ္းလိုက္နဲ ့ ကုန္တယ္။ ပညာရွင္ ေတြနဲ ့ေတြ ့တဲ့ အခါမွာလည္း သူတို
့ေတြက အထူးအဆန္းျဖစ္ေနျပီး သမီး အဲ့ဒီလို လုပ္ရတာ
မလြယ္ဘူး ဆိုျပီး ျဖစ္ခဲ့တယ္ေပ့ါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ
အစ္မ သိလိုက္တယ္။ အစ္မ ဘယ္လိုလူမ်ိဳးကို ရွာရမလဲ ဆိုတဲ့ ခံစားမႈေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒါက ကိုယ့္ကိုယ္
ေထာက္ပံ့ေပးႏိုင္မဲ့သူ ။ အရည္အခ်င္း သံုးမ်ိဳးနဲ
့ျပည့္စံုတဲ့ သူ။ ပထမတစ္ခုက သူ ့ရဲ ့နယ္ပယ္မွာ ကြ်မ္းက်င္တဲ့ သူတစ္ေယာက္ ျဖစ္ရမယ္။
ကိုယ္နဲ ့အေတြးအျမင္မတူဘဲနဲ ့ ဆန္ ့က်င္ဘက္ ျဖစ္တဲ့ ဘက္ကေန ေျပာႏိုင္ရမယ္။ ေနာက္တစ္ခုကေတာ့
အေရးအၾကီးဆံုးေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္က ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္စမ္းေနတဲ့ သူ ဆိုလို ့ရွိရင္ ေပါက္ကရလူကို
သြားရွာရတာ အဆင္အေျပဆံုးပဲ ။ ကိုယ္က ဘာလုပ္ခ်င္တယ္ ..ဒီလို.. ဆိုျပီး ေျပာေနေပမဲ့ သူက
အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ ့ ၾကည့္ျပီး မျဖစ္ႏိုင္ဘူးဘဲ ျငင္းတယ္။ ဒါေပမဲ့ လူေတြကေျပာတာက ျမန္မာႏိုင္ငံက
လူေတြက မျဖစ္ႏိုင္ဘူးကေနစ ေျပာတယ္။ အမွန္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ။ ကိုယ္က မွန္ကန္တဲ့ သူကို
မေတြ ့တာပါ။ ကိုယ္က မွန္ကန္တဲ့ သူုကိုေတြ ့လို ့ရွိရင္ အစ္ကိုေရ ညီမက ဒီလုိလုပ္ခ်င္တယ္ေနာ္ လို ့ ေျပာလိုက္လို ့ရွိရင္
..အဲ့ဒါ ကြ်န္ေတာ္ လုပ္ျပီး သြားျပီ ။ အဲ့ဒါကေတာ့ ဘယ္လိုျဖစ္တယ္ ။ အကုန္ေပါင္းစံုေနေအာင္
ေျပာႏိုင္တဲ့သူ ။ သူတို ့ေတြကလည္း စြန္ ့ဦးတီထြင္ေတြပဲ ။ ဒါေပမဲ ့ျမဳပ္ကြယ္ေနျပီးေတာ့
အသက္ေတြလည္း ၾကီးသြားၾကျပီ ။ အဲ့လိုမ်ိဳး လူေတြကို ရွာလို ့ရွိရင္ ကိုယ့္အတြက္ အမ်ားၾကီး အေထာက္အကူ ျဖစ္တယ္ေပါ့။
ေအာင္ျမင္တဲ့ လူေတြကိုသြားျပီးေတာ့
ေမးၾကည့္ဖူးတယ္။ ေအာင္ျမင္ျခင္တဲ့ လူငယ္တစ္ေယာက္ကို ဘာမ်ားေျပာခ်င္သလဲ ဆိုေတာ့.. ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့
အလုပ္တစ္ခုကို ဘယ္ေတာ့မွာ မရပ္တန္ ့လိုက္နဲ ့။ ဆက္သာလုပ္ ။ ဘယ္ေလာက္ပဲ မြဲေတေနျပီး
။ ဘယ္ေလာက္ပဲ စုတ္ျပတ္သပ္ေနပါေစ တစ္ရက္က်ရင္ ေအာင္ျမင္လိမ့္မယ္ တဲ့။
အစ္မရဲ ့ပန္းခ်ီဆရာမ
ေျပာဖူးတယ္။ ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္
အလုပ္လုပ္တစ္ခုခု လုပ္တဲ့ ေနရာမွာ ျဖစ္ျဖစ္
။ ေဆာ့ဝဲလ္ဆြဲသလိုပဲတဲ့ ေဘာလံုးတစ္လံုးက အေပၚကို
ေျပးတယ္။ ေအာက္ကို ေျပးတယ္ ဆိုလို ့ရွိရင္ ေဘာလံုးေတြက ႏွံ ့ေနေအာင္ ေျပးျပီး သြားေတာ့မွ
ေဆာ့ဝဲလ္တစ္ခုဆိုတာ ျဖစ္တယ္ေပါ့ေနာ္။ အဲ့ဒီလိုပဲ အရာတစ္ခုကို လုပ္တဲ့အခ်ိန္မွာ နည္းေပါင္းစံုနဲ
့ကြ်မ္းက်င္ေနရမယ္။ အဲ့ဒီလိုမ်ိဳး ႏွံ ့စပ္ေနေအာင္ ေထာင့္ေစ့ေနေအာင္ ျပီးေျမာက္တဲ့ အထိ ျပီးဆံုးေအာင္လုပ္ၾကည့္လိုက္ပါ။
အဲ့ဒီအခ်ိန္က်ရင္ ေအာင္ျမင္မႈ ဆိုတာ ရလာႏိုင္ပါတယ္။
ေအာင္ျမင္မႈ နဲ ့
Talent
Talent ပါရမီ ဆိုတဲ့ ေနရာမွာလည္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ကိုယ့္ကိုယ္ ရွာမေတြ ့ေသးတာလည္း ပါတယ္။ အစ္မရွာေတြ
့သြားတဲ့ အခ်ိန္ အဲ့ဒီ အႏုပညာဆိုတဲ့ အရာကို ရွာေတြ ့သြားတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ၾသ..ငါ့မွာေတာ့
ဒီ Talent ေလးတစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ အဲ့ဒါေလးနဲ ့ ဘာမ်ား လုပ္ႏို္င္မလဲ ေပါ့။ လူတိုင္းမွာ
Talent ဆိုတာ ရွိတယ္။ ငါ့မွာ Talent ရွိတယ္ ဆိုတာနဲ ့ျပီးသြားတာ မဟုတ္ဘူး ။ ေလ့လာရေသးတယ္။
စာအုပ္ဆို စာအုပ္။ ဒီဇိုင္းဆို ဒီဇိုင္း စသျဖင့္ေပါ့။ Talent က ၅၀ ရာခိုင္ႏႈန္း နဲ ့ကိုယ္ၾကိဳးစားတာ ၅၀
ရာခိုင္ႏႈန္း ရွိရတယ္။
ျမန္မာႏိုင္ငံနဲ ့ Entrepreneur လူငယ္ေတြရဲ ့ အားနည္းမႈ အေပၚ မိမိအျမင္ ကေတာ့ ၾကိဳးစားအားထုတ္မႈ အားနည္းတဲ့ အျပင္ အဲ့ဒါကို တစ္စိုက္မတ္မတ္ လုပ္တဲ့ အေပၚ အားနည္းတယ္လို ့ျမင္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ေအာင္ျမင္လိုတဲ့ စြန္ ့ဦးတီထြင္ လူငယ္မ်ားလည္း မိမိ ဆႏၵရွိတာကို တစ္စိုက္မတ္မတ္ ၾကိဳးစားလုပ္ကိုင္ၾကပါလို ့ ေျပာခ်င္ပါတယ္။
Tree Food Facebook >>https://www.facebook.com/mytreefood?fref=ts
Fred-Rangoon
7 Oct , 2015
www.fred-rangoon.blogspot.com
